Η προσβολή του Σόϊμπλε και οι ηλίθιοι εντός Ελλάδας που πανηγυρίζουν

Το μίσος του Σόϊμπλε για την Ελλάδα ξεχειλίζει. Για να πούμε την αλήθεια, ο άνθρωπος δεν κάνει καμία προσπάθεια να το κρύψει, είναι ειλικρινής. Δεν μας θέλει στην ευρωζώνη και θα χαιρόταν πολύ αν ζούσε τη στιγμή της αποχώρησής μας.

Όσα λέει ο Σόϊμπλε για την Ελλάδα, είναι πάντα σχεδιασμένα να προκαλέσουν την οργή μας.
Συνειδητά μιλά περιφρονητικά για την Ελλάδα.
Θέλει να προκαλέσει την οργή μας.
Δυστυχώς δεν προκαλεί μόνο αυτή.
Υπάρχουν ηλίθιοι -χωρίς εισαγωγικά- οι οποίοι πανηγύρισαν επειδή απευθυνόμενος ουσιαστικά στον Έλληνα πρωθυπουργό είπε ότι “είναι η εφαρμογή ηλίθιε”!
Η εφαρμογή των εμμονών του που έχουν καταστρέψει ήδη την Ελλάδα και είναι θέμα χρόνου να διαλύσουν την ΕΕ!
Την οποία η χώρα του η Γερμανία, έχει επιβαρύνει με τις επιλογές της. Όπως το να βάλει στην Ευρώπη… τον κάθε πικραμένο, μόνο και μόνο για “φτιαχτούν” νέες αγορές για τη Γερμανία.

Όποιος κι αν είναι ο πρωθυπουργός, είτε Σαμαράς, είτε Τσίπρας, είτε οποιοσδήποτε άλλος, ουδείς έχει το δικαίωμα να τον προσβάλει με τέτοιο τρόπο.
Ειδικά ένας εκ του αποτελέσματος κρινόμενος αποτυχημένος στα οικονομικά υπουργός Οικονομικών.
Αποτυχημένος σ΄ ότι αφορά το… ευρωπαϊκό του όραμα, αφού ο κ.Σόϊμπλε έχει αυτοαναγορευτεί σε υπερυπουργό Οικονομικών όλων των Ευρωπαίων.
Μας προσβάλει όλους ο χερ Σόϊμπλε και είναι ανόητοι όσοι πανηγυρίζουν επειδή δήθεν η προσβολή αφορά μόνο στον Τσίπρα!

Όσο για την “συμβουλή” του κ.Σόϊμπλε;
Κάποιος να του πει ότι βρισκόμαστε στην κατάσταση που είμαστε όχι μόνο λόγω των δικών μας τραγικών λαθών, αλλά κι επειδή δεχτήκαμε από το 2010 και μετά να εφαρμόσουμε όσα απίθανα έχει ο ίδιος σκεφτεί ως “συνταγή σωτηρίας”!
Τα αποτελέσματα γνωστά, τα ζούμε καθημερινά.
Και μην μας πει κάποιος ότι “σε άλλες χώρες πέτυχαν”!
Η επιτυχία της ό,ποιας οικονομικής συνταγής δεν κρίνεται από τα νούμερα σε οθόνες υπολογιστών, αλλά από την καθημερινόητα των πολιτών.
Κι αυτή η καθημερινότητα πουθενά στην Ευρώπη -ακόμη και στη Γερμανία- δεν έγινε καλύτερη, από την ημέρα που έχουμε την ατυχία να τη διαχειρίζεται ο κ. Σόϊμπλε.

Πηγή OnAlert

kostasxan 

Είναι η Γερμανία, ηλίθιε…

Ο υπουργός των Οικονομικών της μεγάλης γερμανικής αυτοκρατορίας έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για το μέλλον. Οι δουλειές στην Κίνα δεν πάνε καλά, ο ευρωπαϊκός Νότος είναι εξαγριωμένος με τις πρακτικές του και το προσφυγικό είναι ένα επικίνδυνο αγκάθι στο πόδι του γίγαντα. Ο κ. Σόιμπλε είναι ένας πρακτικός άνθρωπος.... Ο μεγάλος εκνευρισμός του δείχνει και το μέγεθος του προβλήματος.

Τι εννοούσε ο δόκτωρ όταν έλεγε ότι «είναι η εφαρμογή ηλίθιε»; Η πρώτη σκέψη που έκαναν κάποιοι στην Ελλάδα ήταν ότι αυτή η φράση αφορούσε και την ελληνική αποστολή, καθώς στην ίδια αίθουσα βρισκότανε και ο Έλληνας πρωθυπουργός, κ. Τσίπρας. Προσωπικά θα το θεωρούσα αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν έχει ξανασυμβεί στα διπλωματικά χρονικά. Και θα με θύμωνε πολύ ως Έλληνα, αν ο κ. Σόιμπλε ήταν τόσο αγενής, καθώς ο κ. Τσίπρας είναι ο εκλεγμένος πρωθυπουργός μας. Στο Νταβός εκπροσωπεί την Ελλάδα.

Είναι αλήθεια ότι το προσφυγικό έχει εκνευρίσει πολύ τους Γερμανούς. Όχι γιατί δεν έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων (όποιος το πει αυτό δεν ξέρει τι του γίνεται), αλλά διότι το πρόβλημα αυτό δοκιμάζει τις αντοχές της γερμανικής Οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι το μεταναστευτικό θα είναι στα επόμενα χρόνια η κύρια «απειλή» για την ευημερία της Ευρώπης και για την κοινωνική της συνοχή! Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το κλειδί για να κατανοήσουμε τον φόβο των Γερμανών. Η πεποίθησή τους είναι ότι έχουν καταφέρει με κόπο ένα μεγάλο οικονομικό επίτευγμα κι αισθάνονται εχθρικά σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε το απειλεί!

Ο κ. Σόιμπλε εκφράζει την παραδοσιακή αντίληψη της γερμανικής άρχουσας τάξης, η οποία είναι έτοιμη να συμμαχήσει και με τον διάβολο προκειμένου να μην απειλήσει κανείς την ευημερία της. Κι αυτήν τη στιγμή οι άνθρωποι αυτοί νιώθουν να απειλούνται. Αρχικά τους φταίνε οι άλλοι που δεν εφαρμόζουν τις πολιτικές τους, οι Έλληνες που δεν φυλάνε «αποτελεσματικά» τα θαλάσσια σύνορά τους και στη συνέχεια θα τους φταίνε οι Κινέζοι που δεν αγοράζουν αρκετά αυτοκίνητα και ένας Θεός ξέρει ποιοι άλλοι. Υπάρχει πρόβλημα!

Η Ενωμένη Ευρώπη οφείλει πολλά στη Γερμανία, αλλά και η ενωμένη πλέον Γερμανία στην Ευρώπη. Να ξεκαθαρίσουμε, πάντως, κάτι. Ευρώπη χωρίς τη Γερμανία δεν υπάρχει, αλλά και μία γερμανική Ευρώπη δεν είναι βιώσιμη. Το θέμα είναι ότι εμείς στην Ελλάδα είμαστε εντελώς απροετοίμαστοι για το μέλλον. Δεν έχουμε στρατηγική, δεν έχουμε βιώσιμο σχέδιο για την επόμενη ημέρα, αν και εφόσον η Ευρώπη αποφασίσει να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαμε όλοι μαζί αποφασίσει πριν μερικά χρόνια…

Κι επειδή έχουμε μάθει να τα αντιμετωπίζουμε όλα μέσα από μία ποδοσφαιρική αντίληψη, από το πολύ μακρινό παρελθόν κιόλας, μας είναι αρκετό να χωριστούμε σε οπαδούς της μιας αντίληψης ή της άλλης. Μας είναι δύσκολο να καθίσουμε και να οικοδομήσουμε μία πολιτική στα μέτρα μας, μία στρατηγική που να εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα. Πιστεύω ότι είναι εντελώς ηλίθιο να φύγουμε το ευρώ και την Ε.Ε. Από την άλλη είναι ανήκουστο να μην έχουμε ένα σχέδιο B για την περίπτωση εκείνη που η ίδια η Ευρώπη αποφασίσει ότι θέλει κάτι διαφορετικό από το κοινό μέλλον που είχαν αποφασίσει οι παλιότεροι ηγέτες της.

Plan X; Δεν ξέρω πώς θα λέγεται, αλλά σίγουρα χρειάζεται ένα σχέδιο για το μέλλον. Κι όταν λέμε σχέδιο, μιλάμε για κάτι σοβαρό και όχι για τις φαντασιακές καταστάσεις τύπου Βαρουφάκη. Διαθέτουμε πολλούς και σοβαρούς επιστήμονες που θα μπορούσαν να εγγυηθούν ένα καλό αποτέλεσμα.

Το κλειδί της Ευρώπης, πάντως, είναι η Γερμανία. Αν ο κ. Σόιμπλε ρωτούσε τι θα γίνει με την Ευρώπη, η απάντηση που θα μπορούσε να εισπράξει είναι η ακόλουθη: Είναι η Γερμανία, ηλίθιε. Προς Θεού! Στο εξωτερικό έχει άλλη έννοια αυτή η έκφραση. Δεν είναι βρισιά. Άλλωστε την χρησιμοποίησε χτες και ο Δόκτωρ. Τι στο καλό, είναι ένας σπουδαίος οικονομολόγος. Κάτι περισσότερο θα ξέρει από εμάς…

Θανάσης Μαυρίδης
liberal.gr

kafeneio

It’s the democracy, stupid

Κατά τον δρ. Σόιμπλε, το πρόβλημα και το ζητούμενο στην Ευρώπη σήμερα, είναι η τήρηση των κανόνων και η εφαρμογή των συμφωνιών. Εξ ου και στο Νταβός, ενώπιον του Έλληνα πρωθυπουργού, θυμήθηκε το προεκλογικό σλόγκαν του Μπιλ Κλίντον (it’s the economy stupid) και αναφώνησε: «It’s the implementation, stupid» («Είναι η εφαρμογή, ανόητε»).

Εκείνο που, παρεμπιπτόντως, δεν θυμήθηκε ο δρ. Σόιμπλε – για λόγους προφανούς… αβρότητας ― είναι το... άμεμπτο ιστορικό της Γερμανίας, στην εφαρμογή των ευρωπαϊκών κανόνων, δεσμεύσεων και συμφωνηθέντων.
Όπως, φερ’ ειπείν, στην εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας. Το οποίο πανηγυρικά και, μέσα σε μία νύχτα, είχε σπάσει και καταστρατηγήσει ο Γκέρχαρντ Σρέντερ το 2003, επειδή η Γερμανία και η σύμμαχος Γαλλία υπερέβαιναν το όριο του 3% στο έλλειμμα.
Όπως, επίσης, τους κανόνες της Κομισιόν για το εμπορικό ισοζύγιο. Τους οποίους σπάει συστηματικά και κατά συρροή η Γερμανία τα τελευταία τρία χρόνια, καταγράφοντας εμπορικό πλεόνασμα άνω του 7% χωρίς να υποστεί καμία κύρωση. Κι ας προβλέπονται κυρώσεις, ανάλογες με εκείνες των υψηλών ελλειμμάτων, για όσες χώρες της ευρωζώνης εμφανίζουν εμπορικό πλεόνασμα άνω του 6% (καθότι το υπερβολικό πλεόνασμα θεωρείται εξίσου διαβρωτικό για την οικονομία με τα υψηλά ελλείμματα).
Όπως, ακόμη, τη συνθήκη Σένγκεν. Την οποία, πρώτη φρόντισε να καταργήσει μονομερώς η Άνγκελα Μέρκελ, για να ακολουθήσουν ο ένας μετά τον άλλο και οι κεντροευρωπαίοι «δορυφόροι» του δρ. Σόιμπλε, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την ευρωπαϊκή αρχή της αλληλεγγύης και, μαζί, και τις ζωές των προσφύγων που πνίγονται στο Αιγαίο.
Και δεν θυμήθηκε, ούτε αυτή τη φορά, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πως η α λα καρτ, και με βάση το δίκαιο της πυγμής, εφαρμογή κανόνων και συμφωνιών μπορεί και να συνιστά ζήτημα δημοκρατίας.
Του το υπενθύμισε, μάλλον ευγενώς, κλείνοντας την δική του τοποθέτηση ο Έλληνας πρωθυπουργός: «Δεν είναι η ώρα για «exits», φράχτες και διχασμό στην Ευρώπη», είπε ο Αλέξης Τσίπρας. 
Και πρόσθεσε ότι, αντιθέτως, είναι ώρα να «εμβαθύνουμε τη δημοκρατία, να ενισχύσουμε τον κοινοτικό προϋπολογισμό για μείωση ανισοτήτων, και την αλληλεγγύη».
It’s the democracy, stupid…

tvxs.gr 

Ο κεραυνοβόλος έρωτας των media με τον Κυριάκο

Ηταν ο «αδελφός της Ντόρας», το αουτσάιντερ του «αγωνιστή» Μεϊμαράκη» και του «ανερχόμενου» Τζιτζικώστα, ήταν ένας ακόμη Μητσοτάκης που – όπως ο ίδιος είπε – «πολλοί υποτίμησαν στη διάρκεια της πορείας του».

Μέσα σε μια εβδομάδα έγινε ο νέος Μεσσίας, ο «καταλληλότερος» και ο «μελλοντικός πρωθυπουργός», ο στιβαρός απόφοιτος του Χάρβαρντ και συνειδητός φιλελεύθερος αντικρατιστής που θα αλλάξει εάν όχι τον ρου της… ιστορίας, τουλάχιστον τον ρου της μνημονιακής Ελλάδας μεταλαμπαδεύοντάς της την άδολη ιδεολογική καθαρότητα και ανωτερότητα του νεοφιλελευθερισμού.
Η αποθέωση του Κυριάκου Μητσοτάκη από τα media, εγχώρια και μη, δεν είναι ένας ξαφνικός πολιτικός έρωτας. Είναι το χτίσιμο – άτεχνο, βιαστικό και φαιδρό ενίοτε– μιας νέας, χρήσιμης εφεδρείας μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα γεμάτο αδιέξοδα. Είναι η επένδυση στην επόμενη αναλώσιμη εναλλακτική απέναντι σε έναν Αλέξη Τσίπρα που φθείρεται μεν εφαρμόζοντας τις πιο επώδυνες ίσως μεταρρυθμίσεις της τελευταίας εξαετίας αλλά αρνείται να τις κάνει ιδιοκτησία του. Και είναι επίσης ο εν δυνάμει σωτήρας ενός μηχανισμού διαπλοκής που επί έναν χρόνο ολοφύρεται διότι συναντά κλειστές θύρες σε Μαξίμου και πέριξ.
Εξ ου και η μία αγιογραφία διαδέχεται την άλλη καταρρίπτοντας, κατά ριπάς, τα όρια της ιλαρότητας. Πρώτη η Wall Street Journal ανάρτησε τον ύμνο του «εκ του Χάρβαρντ προερχόμενου Κυριάκου», ο – γνωστός – Χιούγκο Ντίξον του Reuters ακολούθησε διακηρύσσοντας ότι «επιτέλους η Ελλάδα απέκτησε αξιόπιστη αντιπολίτευση» και η σκυτάλη παραδόθηκε στο εγχώριο μιντιακό σύστημα:
«Ο Κυριάκος δονεί το πολιτικό σκηνικό», «Η ώρα του Κυριάκου», «Ο μελλοντικός πρωθυπουργός», «Ο αεροπόρος Κυριάκος» και αμέτρητα ακόμη γλαφυρά και επικά εγράφησαν και ειπώθηκαν για τον νέο αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας . Και προς επίρρωση των – βαθιά τεκμηριωμένων – εν λόγω πολιτικών αναλύσεων εμφανίστηκαν, τρεις μέρες μετά την εκλογή του, και δύο δημοσκοπήσεις που απέδειξαν και κατέδειξαν την πλήρη «ανατροπή»: Ηρθαν τα πάνω κάτω, προηγείται καθαρά η ΝΔ του ΣΥΡΙΖΑ και ο Κυριάκος κατατροπώνει τον Τσίπρα ως ο «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός.
Η αξιοπιστία των εν λόγω δημοσκοπήσεων ουδέποτε θα κριθεί διότι εκλογές δεν προβλέπονται στο άμεσο μέλλον – ο πρώτος, δε, που δεν τις θέλει είναι ο ίδιος ο Κυριάκος.
Αντιθέτως, εκείνα που θα κριθούν – όποτε γίνουν εκλογές – θα είναι όσα επιμελώς αποσιοποιούνται πίσω από τις κατά συρροή αγιογραφίες: Ητοι, το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν προτείνει τίποτα διαφορετικό, παρά την ακόμη πιο σκληρή εφαρμογή μέτρων λιτότητας σαν αυτά που ήδη εφαρμόζει η νυν κυβέρνηση κατ΄απαίτηση των δανειστών.
Ότι, επίσης, ο νέος «μεσίας» των media δεν προήλθε από παρθενογέννεση – είναι γνήσιο τέκνο της πολιτικής οικογένειας Μητσοτάκη, πρώην υπουργός της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλο και ένθερμος εκφραστής του δόγματος των απολύσεων, της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, της ριζικής μείωσης του κράτους, των ιδιωτικοποιήσεων και του laissez faire καπιταλισμού.
Κι ότι, ακόμη, πίσω και δίπλα στον Κυριάκο βρίσκονται πάντοτε και οι λοιποί «πεφωτισμένοι» της αναβαπτισμένης δεξιάς, ή κεντροδεξιάς: Όπως ο Αδωνις, ο Βορίδης κι ο Σαμαράς με τους «δέκα Παπασταύρου»…

tvxs.gr 

Θέλει ο Τσίπρας να επιβιώσει;

 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 

Πολύς λόγος για τη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ν.Δ. Η υπερεπένδυση στο πρόσωπό του από όλους όσοι αγωνιωδώς έψαχναν πολιτικό αντίβαρο στον Τσίπρα έδειξε να αποδίδει και το ντέρτι τους να βρουν αποκούμπι μοιάζει να δικαιώνεται. Όμως δικαιώνεται ή απλώς... «μοιάζει να δικαιώνεται»; Αυτό, όσο και αν ακούγεται βαρύ για τον Μητσοτάκη τζούνιορ, δεν εξαρτάται από τον ίδιο, αλλά από τον Τσίπρα!

Για να το κάνουμε «πενηνταράκια», ο Τσίπρας δεν κινδυνεύει, υπό τις εξής προϋποθέσεις:

• Ότι η κυβέρνησή του θα δουλεύει για την ανασυγκρότηση της χώρας αντί να ασχολείται με το παραδοσιακό παιχνίδι ρουσφετιών, στους σωρηδόν διορισμούς συζύγων, αδελφών, κουμπάρων, κολλητών και λοιπών συγγενών στον κρατικό μηχανισμό. Σε αυτό το παιχνίδι, άλλωστε, οι Μητσοτάκηδες είναι καλύτεροι και το έχουν διαχρονικά αποδείξει.
• Ότι οι υπουργοί του θα ασχολούνται με τη μεταρρύθμιση των τομέων ευθύνης τους επί το λειτουργικότερον και παραγωγικότερον και όχι με την άθλια ρουσφετολογική ή ιδεοληπτική λογική με την οποία ήδη διοικούν τα υπουργεία. Σε αυτό ήδη ο (νεοφιλελεύθερος!) Μητσοτάκης διακρίθηκε περισσότερο από αυτούς και με τις απολύσεις των ταπεινών φτωχοδιαβόλων του Δημοσίου και με τη διατήρηση των παρασίτων και με την απόπειρα ενίσχυσης του ρουσφετολογικού κράτους, ακόμη και την ώρα που οι δανειστές επέτασσαν να μειωθεί.
• Ότι, παρά τις μη παρακάμψιμες μνημονιακές υποχρεώσεις τους, τα στελέχη της κυβέρνησης θα εργάζονται με τελικό στόχο την υπεσχημένη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με ανάδειξη των παραδοσιακών ή αναδυόμενων παραγωγικών δυνατοτήτων της και όχι με τη μετατροπή της σε κακέκτυπο ασιατικής ή αφρικανικής οικονομίας. Άλλωστε στη δεύτερη επιλογή ο Μητσοτάκης άνετα θα αναδειχθεί καλύτερος.
• Ότι στη συνταρακτική κρίση, η οποία συμπυκνώνει το μεταναστευτικό, την αλλαγή συνόρων στην ευρύτερη και κοντινή γειτονιά μας και τα εθνικά μας θέματα, θα λειτουργήσει με κριτήριο τη διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και της κλυδωνιζόμενης ισχύος της χώρας στην ευρύτερη περιοχή της. Άλλωστε η οικογένεια Μητσοτάκη έχει διακριθεί πολύ περισσότερο στο παρελθόν στις... ρεβεράντζες με την Τουρκία από όσο οι διάφοροι χαζοχαρούμενοι «κοσμοπολίτες» του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ζητούμενο για τον πρωθυπουργό είναι απλό: Ο νέος αντίπαλός του είναι πολύ πιο πεπειραμένος – λόγω οικογενειακής παράδοσης – σε όλα τα «φάλτσα» στα οποία υποπίπτει η σημερινή κυβέρνηση. Στο χέρι του Τσίπρα είναι να χαράξει στρατηγική επωφελούς για τη χώρα διαφοροποίησης από τον νεόκοπο αρχηγό της Ν.Δ. Σε άλλη περίπτωση μπορεί απλώς να περιμένει το πολιτικό του τέλος. Προς μεγάλη ικανοποίηση όλων όσοι σήμερα επενδύουν στον Μητσοτάκη για να σώσουν τον προσωπικό τους κορβανά...

 

topontiki.gr 

Ασφαλιστικό: Σώθηκε ή μας... σώθηκε;

Γιατί οι κυβερνήσεις από το 1992 ως σήμερα μεταρρυθμίζουν, αλλά ΔΕΝ σώζουν το ασφαλιστικό. Η εμμονή στο αναδιανεμητικό χαρακτήρα και τις καθορισμένες παροχές, η κοντόφθαλμη προσέγγιση και οι νέες γενιές ως... καλεσμένο θύμα. Πώς θα σπάσει ο φαύλος κύκλος.

«Από το Σεπτέμβριο του 1992 η πιο τολμηρή ασφαλιστική μεταρρύθμιση αποτελούσε γεγονός. Διασφάλιζε τη βιωσιμότητα του συστήματος για τους ασφαλισμένους μέχρι 31-12-1992 τουλάχιστον για τρείς δεκαετίες και για τους ασφαλισμένους από 1-1-1993 μέχρι το 2060». Δημήτρης Σιούφας, αρμόδιος Υπουργός για το νόμο 2084/1992 της Κυβέρνησης Μητσοτάκη.
«Αυτά που μας είπες είναι απαράδεκτα. Ήρθες εδώ φορώντας τις μπότες του Σιούφα και με ένα μαχαίρι έκοψες στο 60% τις παροχές που ήδη είχε ακρωτηριάσει αυτός». Χρήστος Πολυζωγόπουλος, Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Όπως τα μεταφέρει στο βιβλίο του ο Τάσος Γιαννίτσης, τότε Υπουργός, που κατ' εντολή Σημίτη παρουσίασε τις προτάσεις της Κυβέρνησης στην ηγεσία της ΠΑΣΚΕ. Δέκα μέρες αργότερα, τα μέτρα αποσύρθηκαν.
«Λύσαμε το Ασφαλιστικό για τα επόμενα 30 χρόνια». Δημήτρης Ρέππας, Υπουργός το 2002 για το νόμο 3029.
«Με τους νόμους 3863 και 3865 λύθηκε το ζήτημα της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος για τα επόμενα 30 χρόνια». Ανδρέας Λοβέρδος, Υπουργός το 2010.
«Οι αγωνιώδεις προσπάθειες των τελευταίων ετών έπιασαν τόπο διασφαλίζοντας στις νέες γενιές δικαιώματα συνταξιοδοτικών παροχών. Το μέλλον του ασφαλιστικού από εδώ και μπρός μόνο καλύτερο μπορεί να είναι». Γιάννης Βρούτσης, Υπουργός το 2014.
Και η σημερινή Κυβέρνηση: «Τα Ταμεία δεν είναι βιώσιμα. Για χάρη των επόμενων γενεών πρέπει να γίνει η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος».
Συμπέρασμα: Σχεδόν επί 1/4 του αιώνα, όλες οι πολιτικές ηγεσίες κάνουν ακριβώς τα ίδια:
1. Νομοθετούν ισχυριζόμενοι ότι η δική τους δήθεν μεταρρύθμιση σώζει το Σύστημα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες που το υπονόμευαν. Μάλιστα, κατά διαβολική σύμπτωση, μιλάνε όλοι για βιωσιμότητα 30 ετών!
2. Επικαλούνται δήθεν τα δικαιώματα των επόμενων γενεών, που την ώρα που νομοθετούν δεν διαθέτουν είτε ψήφο είτε δυνατότητα αντίδρασης. Γεγονός είναι ότι κάθε γενιά βγαίνει από κάθε «μεταρρύθμιση» λαβωμένη όσον αφορά στις παροχές της και κατάφορα αδικημένη όσον αφορά στις εισφορές της (άμεσες ή μέσω των φόρων)
3. Ερμηνεύουν ως «κοινωνική συναίνεση» την υποταγή τους στις απαιτήσεις των συνδικαλιστικών φορέων που όλοι χαϊδεύουν
4. Επιμένουν να λύσουν το ζητούμενο πρόβλημα της επάρκειας εισοδήματος στη συνταξιοδότηση ταυτίζοντάς το εμμονικά με το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, προσκολλημένοι στην υπεροχή του αναδιανεμητικού συστήματος έναντι της κατάρας ενός θεσμοθετημένου μικτού συστήματος με αναδιανεμητικά και κεφαλαιοποιητικά στοιχεία.
5. Ξορκίζοντας ως ανάλγητο ένα μοντέλο καθορισμένων εισφορών (defined contributions) που θα αποκαλύπτει τι ο καθένας εισέφερε και θα ανταποδίδει ανάλογα, υπερασπίζονται ότι υπηρετούν ένα «πιο δίκαιο» Σύστημα καθορισμένων παροχών (defined benefits) που εγγυάται το ίδιο το Κράτος. Και επιμένουν παρά το γεγονός ότι οι αλλαγές των παροχών είναι συνεχείς και μονίμως προς τα κάτω.
Οι απόψεις των Ειδικών Επιστημόνων και οι εμπειρίες από άλλες χώρες συστηματικά αγνούνται. Το πρόσφατο πόρισμα της «Επιτροπής Σοφών» που διόρισε η ίδια η Κυβέρνηση, αποδομήθηκε από την επομένη της δημοσιοποίησής του και ακυρώθηκε με τη ρετσινιά του «μη αριστερού» επειδή τόλμησε να προτείνει με ρεαλισμό στοιχεία κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα για το Σύστημα.
Για ένα πολίτη σήμερα γύρω στα 55, οι προσδοκίες για σύνταξη δεν έχουν καμία σχέση με τις υποσχέσεις του Συστήματος όταν ο ίδιος ασφαλίστηκε πριν περίπου 30 χρόνια. Συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στον υπολογισμό, αυξήσεων ορίων ηλικίας, μείωσης των συντελεστών αναπλήρωσης, κατάργησης των δώρων και αύξησης των εισφορών, οι «εγγυημένες» παροχές έχουν μειωθεί σε μέσο όρο κατά 40% σε μερικούς δε και ακόμα περισσότερο.
Κατά τα άλλα, οι πολιτικοί – όλοι ανεξαιρέτως – ισχυρίζονται ότι «εξασφάλισαν τη βιωσιμότητα του Συστήματος και τα δικαιώματα των επόμενων γενεών».
Η επάρκεια των συνταξιοδοτικών παροχών των πολιτών σε βάθος χρόνου δεν ήταν ποτέ πιο αναγκαία για την Οικονομία και την Κοινωνία. Και αυτό γιατί οι συνταξιούχοι, ως ποσοστό του πληθυσμού, νομοτελειακά θα αυξάνονται στο μέλλον ενώ η παραδοσιακή Ελληνική συνταγή για το «κομπόδεμα» των γηρατειών μέσα από την τρέχουσα δυνατότητα για αποταμίευση ή από την εκμετάλλευση ακινήτων, έχουν στην πράξη ακυρωθεί από την κρίση.
Αυτή η επάρκεια του Ασφαλιστικού κρίνεται πάντα μακροπρόθεσμα, είναι η φύση του τέτοια. Ενώ μια Κυβέρνηση κρίνεται πάντα βραχυπρόθεσμα, τα τελευταία δε χρόνια ακόμα και σε λιγότερο από μια 4ετία. Αυτή η βασική αντίθεση καθιστά ουτοπία να πιστεύει κανείς ότι μια Κυβέρνηση – οποιαδήποτε – μπορεί να λύσει το Ασφαλιστικό.
Καμία δεν μπορεί να σηκώσει μόνη της το πολιτικό κόστος των απαραίτητων επιλογών, όσο κι αν κάθε Κυβέρνηση αρέσκεται να αυτοεπαίρεται ότι «δεν θυσιάζει τη μεταρρύθμιση στο πολιτικό κόστος».
Πρόταση: Εκλογή μη πολιτικού Υπουργού Ασφαλίσεων 5ετούς θητείας (ακόμα και αλλοδαπού) και ομάδας ειδικών επιστημόνων με πλειοψηφία 180 ή 200 βουλευτών από τη Βουλή. Ψήφιση νέου νόμου για τη μεταρρύθμιση της Ασφάλισης με αυτή την πλειοψηφία, όπως και κάθε μελλοντικού νόμου για τα επόμενα 20 χρόνια. Αποκοπή δηλαδή της ευθύνης από την εκάστοτε Κυβέρνηση και υποχρεωτική δέσμευση για έμπρακτη συναίνεση από κάθε μελλοντική Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση. Ταυτόχρονα δε και επιμερισμός της ευθύνης της κατάρρευσης του Ασφαλιστικού αν δεν επιτυγχάνεται αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Όταν οι πολιτικοί μοιραστούν την ευθύνη των δύσκολων αποφάσεων, μόνο τότε το Ασφαλιστικό θα έχει τύχη. Και αυτό γιατί λύνεται, αφού διέπεται από πολύ συγκεκριμένες τεχνικές παραμέτρους που μπορούν και να μετρηθούν και να προβληθούν στο μέλλον με ακρίβεια. Όχι όμως από τους πολιτικούς αλλά από τους τεχνοκράτες.
Μέχρι να συμβεί αυτό, η αναξιοπιστία του Συστήματος και η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών σε αυτό, που είναι η πιο σοβαρή ποιοτική του παράμετρος, δεν πρόκειται να αποκατασταθούν.
Όσο κι αν μας λένε ότι «σώθηκε το Ασφαλιστικό». Εκτός κι αν με το «σώθηκε» εννοούν «μας τελείωσε».
Υ.Γ. Στον τίτλο «Ασφαλιστικό: Σώθηκε ή μας... σώθηκε», το πρώτο προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «σώζω» και το δεύτερο από το μεσαιωνικό ρήμα «σώνω».

euro2day

Δουλειά δεν είχε ο διάολος...

 

«Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» είναι η διάσημη φράση ενός διάσημου καγκελαρίου, του Όττο Φον Μπίσμαρκ. Εάν ο Γερμανός πολιτικός, ωστόσο, είχε γνωρίσει τον Βασίλη Λεβέντη, ίσως και να είχε σκίσει τα πτυχία του.

 

Διότι πόσο εφικτό φάνταζε πριν από λίγα χρόνια ο πολιτικός ανήρ που μοίραζε... κατάρες από τηλεοράσεως στους πολιτικούς του «αντιπάλους», η τηλεπερσόνα που είχε συνδέσει το όνομά της με τις πίτσες και τον φραπέ, να εξελιχθεί σε ρυθμιστή του πολιτικού σκηνικού; 

 

Σε μια απορυθμισμένη πραγματικότητα όλα είναι εφικτά, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι, ύστερα από χρόνια στον «πάγκο» της πολιτικής, η συγκυρία ευνοεί τον αρχηγό της Ένωσης Κεντρώων. 

 

Η ίδια συγκυρία μάλιστα που φέρνει σε «πρώτο πλάνο» τον Βασίλη Λεβέντη «κουμπώνει» με ένα δεδομένο που δεν αποτελεί μυστικό – αντίθετα το γνωρίζουμε όλοι μας. Η διαπλοκή θέλει, τηρώντας την παράδοση, πάση θυσία να έχει λόγο στη σύνθεση της κυβέρνησης. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό το «θέλω», βλέπουμε συχνά να στοχοποιούνται πολιτικοί, ιδιαίτερα πρόσωπα - κλειδιά του κυβερνητικού επιτελείου, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά. 

 

Την ίδια στιγμή, ζωτικής σημασίας... ζητούμενο για τον Βασίλη Λεβέντη είναι, μετά την είσοδό του στη Βουλή, να σταθεροποιήσει τη θέση του ακόμη περισσότερο στην πρώτη γραμμή της πολιτικής επικαιρότητας. Είναι ο μόνος αρχηγός πολιτικού κόμματος που βρίσκεται σχεδόν καθημερινά στα τηλεοπτικά στούντιο. 

 

Εδώ που τα λέμε, μόνο οι υποψήφιοι της Ν.Δ. για τον «γαλάζιο» θρόνο συναγωνίζονται τον πρόεδρο της Ένωσης Κεντρώων σε τηλεοπτικές εμφανίσεις – αν και είναι αμφίβολο το ποιος εμφανίζεται συχνότερα. 

 

Ιδιότυπο παιχνίδι

Προσκεκλημένος από νωρίς το πρωί μέχρι το βράδυ στις πολιτικές εκπομπές και στα κεντρικά δελτία ειδήσεων των καναλιών, ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, παίρνοντας μέρος σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι, το οποίο εξυπηρετεί, στον ίδιο βαθμό, το μιντιακό - επιχειρηματικό κατεστημένο και το πολιτικό του μέλλον, επαναλαμβάνει το μόνιμο μότο του περί σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης. 

 

Γιατί όμως οικουμενικό το κυβερνητικό σχήμα της αρεσκείας του; Ο ίδιος ο Βασίλης Λεβέντης δεν έχει κανέναν λόγο να επιδιώξει συγκυβέρνηση μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και αν ήταν πολιτικά... αναλφάβητος δεν θα μπορούσε παρά να γνωρίζει την τύχη της ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη και του ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη, δύο σχημάτων τα οποία εξαερώθηκαν ύστερα από τη συμμετοχή τους σε κυβερνητικά σχήματα με ρόλο «μικρού εταίρου».

 

Είναι επίσης γνωστή η μοίρα του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ, το οποίο πλήρωσε πολύ ακριβά όχι απλώς τη συγκυβέρνηση, αλλά και την πολιτική υποταγή στη σαμαρική Ν.Δ.

 

«Εκλιπαρεί»

Την ίδια ώρα παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, έξω και πέρα από κάθε πρόθεση του Μεγάρου Μαξίμου, προφανώς για δικούς τους αδιευκρίνιστους λόγους, συντηρούν σενάρια συγκυβέρνησης του κόμματός τους και της Ένωσης Κεντρώων προκαλώντας εκνευρισμό όχι μόνο στο Μαξίμου, αλλά σε ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εμφανίζεται περίπου να... εκλιπαρεί για μια κατ’ ουσίαν ανεπιθύμητη συνεργασία. 

 

Παράπλευρη συνέπεια αυτής της «συζήτησης» είναι αφενός να ασκείται πίεση στο εσωκομματικό πεδίο του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει δύσκολων νομοθετημάτων που πρέπει να ψηφιστούν στην Ολομέλεια της Βουλής και αφετέρου το κόμμα του Λεβέντη να εμφανίζεται περίπου ως δυνητικός εγγυητής της πολιτικής σταθερότητας. Και κάπως έτσι έχουμε... πήξει σε ανυπόστατα σενάρια χωρίς καμία προοπτική υλοποίησης. 

 

Εδώ που τα λέμε έχει αξία, ξεχωριστή μάλιστα, να αναφέρουμε και τι λέει ο πιο άμεσα, υποτίθεται, ενδιαφερόμενος, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μέσες - άκρες είπε ότι η συζήτηση για συνεργασία με τον Λεβέντη τον διασκεδάζει. Ο πρωθυπουργός, μιλώντας στη «Real News», τόνισε για τα σενάρια περί οικουμενικής κυβέρνησης ή συνεργασίας με την Ένωση Κεντρώων πως «όλα αυτά είναι όνειρα θερινής νυκτός». Το προχώρησε μάλιστα κι άλλο λέγοντας ότι «παρακολουθώ κι εγώ το τελευταίο διάστημα μία αστεία συζήτηση. Με διασκεδάζει, δεν μπορώ να πω, αλλά θα προτιμούσα να μη συμμετέχω στη συντήρηση μίας άνευ αντικειμένου συζήτησης». 

 

Ο μικρομεγαλισμός μάλιστα που διακρίνει την Ένωση Κεντρώων ωθεί τον πρόεδρό της όχι μόνο να παριστάνει τον εγγυητή της πολιτικής ζωής, αλλά και να εκτροχιάζεται προκειμένου να συντηρήσει τη μιντιακή φαρσοκωμωδία στην οποία πρωταγωνιστεί.

 

Διαρκώς ασκεί κριτική σε όλους και για όλα σαν να έχει ο ίδιος το παπικό αλάθητο. Ωστόσο από τις φωνές, τις χοντράδες και τις υστερίες της προκοινοβουλευτικής εποχής, ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων έχει αναβαπτιστεί από τη μιντιοκρατία και έχει περάσει πλέον, μετά την είσοδο στη Βουλή, στη φάση της «ώριμης κριτικής», της «πολιτικής συμβουλής», της «γόνιμης αντιπολίτευσης».

 

Με άλλα λόγια, έχουμε μπροστά μας ένα πολιτικό φαινόμενο που, παρότι βρισκόταν πολύ μπροστά από την εποχή, κανείς δεν το είχε πάρει χαμπάρι για να του αποδώσει τα εύσημα. Κάτι σαν τον παλαιό προπονητή ποδοσφαίρου ο οποίος, κατά δήλωσή του, βρισκόταν 100 χρόνια μπροστά από τους συναδέλφους του... 

 

Την περασμένη εβδομάδα, μια ημέρα πριν φύγει ο «παλιός ο χρόνος», ο Βασίλης Λεβέντης, μιλώντας σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή, δήλωσε πως βουλευτής του Ποταμιού, τον οποίο όμως δεν κατονόμασε, προσέγγισε τον γιο του – με αυτήκοο μάρτυρα τον ίδιο – πριν από την ψηφοφορία στη Βουλή για το σύμφωνο συμβίωσης, για να συζητήσει μαζί του το ενδεχόμενο καταψήφισης του νομοσχεδίου ώστε «να ρίξουν» την κυβέρνηση. «Όταν ήταν εκτός Βουλής, ειδικευόταν στις κατάρες, τώρα εξασκείται στα ψεύδη. Είναι και αυτό μία πρόοδος» ήταν το καυστικό σχόλιο του Ποταμιού, που κατηγόρησε τον Βασίλη Λεβέντη ότι λέει ψέματα.

 

topontiki.gr 

Τι δεν έχουν καταλάβει οι αντίπαλοι του Τσίπρα

 

Της Μαριάννας Τόλια* 

Οι χτυπητές διαφορές των αναγνώσεων «εσωτερικού» και «εξωτερικού» για το 2015, η «μνημονιακή στροφή» του Τσίπρα και γιατί παραμένει ελκυστικότερος από «τους άλλους». Τα αισιόδοξα «πολιτικά παραμύθια» και η μετάλλαξη της κοινωνίας.

Μέρες που ήταν, εκφωνήθηκαν και γράφτηκαν πλήθος απολογισμοί για το 2015 της Ελλάδας, εδώ και στην Ευρώπη. Μετά την ανάγνωση αρκετών από αυτούς, θέλω να σταθώ σε δύο χτυπητές διαφορές ανάμεσα στις αναγνώσεις «εσωτερικού» και «εξωτερικού».
Οι αναγνώσεις «εσωτερικού» κυριαρχήθηκαν εν πρώτοις από την εκτίμηση ότι το 2015 ήταν μια «πολύ κακή χρονιά», καθώς η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της απόλυτης οικονομικής κατάρρευσης και με το ένα πόδι εκτός ευρώ. Αναγνώρισαν εν τούτοις, κατά μεγάλο μέρος τους, κι ένα σημαντικό πολιτικό κέρδος: την «κατάρρευση των μύθων της αριστεράς» και το τέλος των προοπτικών που έβλεπαν λύσεις εκτός μνημονίων ή και εκτός Ευρώπης.
Η μνημονιακή στροφή του Τσίπρα, υποστήριξαν αυτοί οι απολογισμοί, για όποιον λόγο κι αν πραγματοποιήθηκε, έχει δημιουργήσει τα περιθώρια για αλήθειες και μεταρρυθμιστική τόλμη και έχει διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό τοπίο που θα αποκαλυφθεί στα μάτια μας εντός του 2016. Στο τοπίο αυτό η πολιτική ηγεμονία της αναγεννημένης (χάρη στην επικείμενη εκλογή της νέας ηγεσίας της) φιλελεύθερης παράταξης (ΝΔ) θα επανέλθει, γιατί είναι η μόνη που πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις και μπορεί να ανατάξει τη χώρα: ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις από ανάγκη, δεν τις πιστεύει -όπως ο αρχηγός και τα στελέχη του σε κάθε ευκαιρία δηλώνουν- άρα, είναι αναποτελεσματικός.
Οι αναγνώσεις «εξωτερικού», πάλι, (δίνω έμφαση στις γερμανικές και αυστριακές), κατέγραψαν κι αυτές το 2015 ως μια «σκληρή χρονιά» κατά την οποία η εξέγερση της αριστεράς ενάντια στη λιτότητα της Ελλάδας κράτησε λίγο, συντρίφθηκε σαν ήρθε αντιμέτωπη με την απειλή της εξόδου από την Ευρωζώνη, πληρώθηκε ακριβά από τους Έλληνες και προέβλεψαν ένα ακόμη σκληρότερο 2016, λόγω των δρομολογούμενων περικοπών.
Οι αναγνώσεις «εξωτερικού» ανέδειξαν όμως παράλληλα το 2015 ως «έτος κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα», που «παρά τις ακραίες πολιτικές μεταστροφές οι οποίες σε άλλους θα στοίχιζαν το κεφάλι τους», κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις και αναδείχτηκε σε «ισχυρό άνδρα της Ελλάδας».
Μετά από τόση συζήτηση περί «πολιτικής κυριαρχίας του Τσίπρα» από τους ξένους, ορισμένοι Έλληνες αρθρογράφοι μπήκαν στον πειρασμό να ασχοληθούν κι αυτοί με το φαινόμενο «2015, έτος Τσίπρα». Εστιάζοντας μάλιστα (ορθά) στην εκ πρώτης όψεως αλλόκοτη αντίφαση ανάμεσα στην πολιτική ηγεμονία που εξασφάλισε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα με την απώλεια των μαχών που έδινε στην Ευρώπη, («γιατί όμως επί δώδεκα μήνες στις παραστάσεις των Ελλήνων νικούσε εκείνος που έχανε;»), θεώρησαν ότι βρήκαν την εξήγηση στην «κουλτούρα ήττας» της ελληνικής κοινωνίας και την αγάπη της για τις δοξολογίες των «μαρτύρων» της. Νομίζω, κάνουν λάθος.
Ποιες είναι οι χτυπητές διαφορές των αναγνώσεων «εσωτερικού» και «εξωτερικού»;
Η πρώτη (προφανέστατη...) διαφορά είναι ότι οι αναγνώσεις «εσωτερικού» (άρθρα γραμμένα από δημοσιολογούντες με ενδιαφέρον για το εγχώριο πολιτικό παιχνίδι και την εγχώρια εξουσία), αναπαράγουν ακόμη διάφορες εκδοχές του γνωστού από την πρώτη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ+ΑΝΕΛ σεναρίου «αριστερής παρένθεσης».
Αν το σενάριο αυτό κατά το πρώτο επτάμηνο του 2015 ανέφερε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κατέρρεε κακήν κακώς, πέφτοντας θύμα των ιδεοληψιών της και συμπαρασύροντας μαζί της τη χώρα στην καταστροφή, τώρα θεωρεί ότι ο εφαρμόζων μνημόνια ΣΥΡΙΖΑ είναι ακατάλληλος για διακυβέρνηση επειδή δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις (κι ας έκανε κάποιες δύσκολες μεταρρυθμίσεις που είχε αποφύγει η κυβέρνηση ΝΔ+ΠΑΣΟΚ, σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των κόκκινων δανείων και την εξίσωση των ορίων ηλικίας ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) και γι' αυτό θα πέσει.
Αντιθέτως, οι αναγνώσεις «εξωτερικού» προβάλλουν το σενάριο μιας πολιτικής ηγεμονίας του Τσίπρα – δείχνουν δηλαδή μια πίστη στην αντοχή στο χρόνο της παρούσας κυβέρνησης.
Η δεύτερη (λιγότερο προφανής, αλλά πιο σημαντική...) διαφορά ανάμεσα στις αναγνώσεις «εσωτερικού» και «εξωτερικού», έχει να κάνει με το βαθμό αισιοδοξίας/απαισιοδοξίας με τον οποίο ατενίζουν τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.
Το εγχώριο μιντιακό σύστημα δηλώνει ακόμη αισιόδοξο ως προς τον λυσιτελή χαρακτήρα του μνημονίου: με μια σωστή κυβέρνηση (ΝΔ+ΠΑΣΟΚ), τα νούμερα δεν παίζουν ρόλο, αρκεί που λέει η Κομισιόν ότι οι «μεταρρυθμίσεις» (κι ας αφορούν αποκλειστικά την εσωτερική αγορά και τα μη εμπορεύσιμα, ας μην φέρνουν κατά συνέπεια νέο χρήμα στη χώρα, ας επιβαρύνουν μάλιστα κοστολογικά κάποιους εξαγωγείς τομείς), θα φέρουν ανάπτυξη.
Αντιθέτως, οι ξένοι πιστεύουν στα νούμερα: με όποια κυβέρνηση κι αν κάνεις περικοπές 6 δισ. ευρώ (ΣΥΡΙΖΑ+ΑΝΕΛ, ή ΝΔ+ΠΑΣΟΚ), έχεις αναπόφευκτα υφεσιακή δυναμική, η οποία ενδέχεται να αντισταθμιστεί από τα διάφορα ΕΣΠΑ, ΜΕΣΠΑ, την ενίσχυση του τουρισμού κ.λπ., αλλά μόνον ως ένα βαθμό – ή ίσως όχι.
Φαντάζομαι βαρεθήκατε να διαβάζετε απολογισμούς, αλλά επιτρέψτε μου έναν ακόμη: το 2015 υπήρξε η χρονιά μιας εθνικής ήττας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ+ΑΝΕΛ που ανέλαβε την εξουσία τον Ιανουάριο διακηρύσσοντας την «ελπίδα», έπαιξε στην Ευρώπη -με εφαλτήριο την ιδεολογική κληρονομιά της ευρωπαϊκής αριστεράς και του ελληνικού κρατισμού- και έχασε.
Στον ΣΥΡΙΖΑ πιστώνονται τα λάθη στους όρους, το ύφος και τις επιλογές τις οποίες έκανε δίνοντας αυτήν τη μάχη. Αλλά η μάχη δίνονταν για την Ελλάδα και την κοινωνία της – που δυστυχώς, δυστυχέστατα βάσιζε το 2010 την επιβίωσή της σε μια οικονομία κατανάλωσης, και να που το καράβι δεν στρίβει τόσο γρήγορα, και πάντως όχι με ένα ιδεοληπτικό πρόγραμμα που δεν ενδιαφέρεται καθόλου να αναγνωρίσει και να θεραπεύσει τα όποια ελληνικά προβλήματα...
Αλλά όπως, αν υπήρχε νίκη, το όφελος θα περνούσε στην κοινωνία, έτσι και στην ήττα, που εν τέλει προέκυψε, οι ζημιές περνούν την κοινωνία. Ο τελικός απολογισμός της μάχης που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάποιο όφελος: την προς τα κάτω αναθεώρηση των εξωπραγματικών πρωτογενών πλεονασμάτων που είχαν προβλεφθεί το 2012 και τον συνακόλουθο περιορισμό των υφεσιακών δυναμικών.
Το όποιο κέρδος όμως από αυτήν την περιορισμένη υποχώρηση των ξένων, δυστυχώς, εξουδετερώθηκε από το κόστος ενός ακόμη κύματος φυγής επιχειρήσεων η οποία προκλήθηκε από τα capital controls σε συνδυασμό βεβαίως, με τη γειτνίαση μιας χώρας με εμπεδωμένο τραγικό οικονομικό τοπίο (όπως η Ελλάδα) με χώρες φορολογικούς παραδείσους όπως η Κύπρος και η Βουλγαρία.
Αλλά προσοχή εδώ: η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και της Ελλάδας στην Ευρώπη, για το 32% των μη παραδοσιακών ψηφοφόρων του κόμματος που τον επέλεξαν λόγω «αντι-μνημονίου», αφορούσε τη στοιχειώδη, στα όρια του ενστίκτου, βούλησή τους για αντίσταση στην εξελισσόμενη ισοπέδωση της ζωής τους, μόνον το 3% των παλαιών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται για τις ιδέες της αριστεράς...
Σε ελάχιστες μέρες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει αντιμέτωπη με την κρίσιμη δοκιμασία του ασφαλιστικού και θα δούμε αν θα βγει αρραγής. Αν τα καταφέρει, θα κληθεί κατόπιν να παράγει κάτι που να μοιάζει με πραγματικό κυβερνητικό έργο και ίσως από αυτό, εν καιρώ, κριθεί. Η «κατάρρευση των μύθων της αριστεράς», όμως, δεν θα έχει τη σημασία που πιστεύει το εγχώριο μιντιακό σύστημα στη διαμόρφωση του εγχώριου πολιτικού γίγνεσθαι. Διότι το 2015 δεν κατέστη έτος πολιτικής ηγεμονίας του Τσίπρα επειδή η ελληνική κοινωνία «έχει κουλτούρα ηττημένου» αλλά επειδή είναι ηττημένη.
Η βάση της ηγεμονίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του πρωθυπουργού της βρίσκεται στη συναρμογή, εντός του 2015, της διακηρυγμένης σε όλους τους τόνους αντίθεσής τους στα μνημόνια, με τα πικρά βιώματα της ελληνικής κοινωνίας μετά από πέντε χρόνια εσωτερικής υποτίμησης.
Η ελληνική κοινωνία έγινε πλέον ριζικά αντιμνημονιακή, όπως φάνηκε από το 61% που πήρε το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου (παρά τις κλειστές τράπεζες και τις απειλές για «συντέλεια του κόσμου»). Και κατέληξε να απεχθάνεται τα αισιόδοξα παραμύθια περί «υπέρβασης της κρίσης», αρκεί να έρθουν την εξουσία οι μεταρρυθμιστές, αντιθέτως βουλιάζει στην απαισιοδοξία (η οποία σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, έχει γίνει ολοκληρωτική εθνική τάση: μόλις το 17% των Ελλήνων δηλώνει εμπιστοσύνη στο μέλλον έναντι 68% του μέσου όρου της Ε.Ε.).
Σε όποια γιορτινά τραπέζια βρέθηκα αυτές τις μέρες, οι κουβέντες ήταν για δύσκολες συνθήκες δουλειάς και ανεργία, και στα μισά από αυτά, είχαμε κι έναν νέο ή λιγότερο νέο (άτομο ή ζευγάρι με παιδιά), με δουλειά και ζωή εκτός Ελλάδας που ήρθε για γιορτές στο πατρικό. Αυτός ο κόσμος έχει εμπεδώσει ότι αυτό που λέμε κρίση δεν είναι κρίση αλλά η νέα κανονικότητα: η ζοφερή κανονικότητα μιας κατεστραμμένης οικονομίας που περιλαμβάνει δυσκολότερες συνθήκες εργασίας και σφιχτά οικονομικά για όσους έχουν ακόμη δουλειά, παρατεταμένη ανεργία χωρίς ορατό τέλος για απελπιστικά πολλούς άλλους, πολλαπλά αδιέξοδα με χρέη για τμήμα των Ε.Ε. και μια ισχυρή πεποίθηση ότι όποιος μπορεί να φύγει, πρέπει να φεύγει.
Σε αυτήν τη κοινωνία, ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν εφαρμόζει μνημόνια τώρα, παραμένει καταρχήν ελκυστικότερος των πολιτικών δυνάμεων που εφάρμοσαν μνημόνια κατά το παρελθόν και θα τα εφαρμόσουν ξανά στο μέλλον αν χρειαστεί, συνεχίζουν όμως να δηλώνουν πίστη στα αισιόδοξα σενάρια και τις συνταγές των δανειστών.
Τα αισιόδοξα πολιτικά παραμύθια (κι αυτό ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ) αντί να πείθουν πλέον ενοχλούν, διότι εισπράττονται και ως άρνηση αναγνώρισης της συντελεσμένης κοινωνικής καταστροφής από τους κατεξοχήν υπεύθυνους κυβερνήτες και ως σημάδι της απόστασης που χωρίζει τις βολεμένες πολιτικές ελίτ από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας το οποίο νιώθει ότι ήδη βρίσκεται στο «τη βγάζω-δεν την βγάζω» κι αγωνιά για τη συνέχεια.

* Η κ. Μαριάννα Τόλια είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Το ευρώ, ο Νότος και η Ελλάδα. Έρευνες και Προσεγγίσεις για την κρίση στον Ευρωπαϊκό Νότο και τον ρόλο του ευρώ», Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, Αθήνα 2014.

euro2day 

Για την Ευρώπη ρε γαμώτο…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ
Τα κόμματα απ’ όλο το πολιτικό φάσμα (ΛΑΟΣ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ)  που συγκρότησαν τις κυβερνήσεις της χώρας κατά την τελευταία εξαετία χαρακτήρισαν (και χαρακτηρίζουν) τις σκληρές αντιλαϊκές/ αντιαναπτυξιακές  και εν τέλει αναποτελεσματικές πολιτικές που εφαρμόζουν ως «απαραίτητη θυσία για να παραμείνει η χώρα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση».
Μετά από  τρία μνημόνια και έξι έτη θυσιών το αυτονόητο ερώτημα επανέρχεται δριμύτερο: μα πόσο τελικά κοστίζει η παραμονή της χώρας στο ευρώ; και, επίσης, για  τη συμμετοχή της σε ποια  Ευρώπη πληρώνει η χώρα τόσο ακριβά;
Περί του λογαριασμού που-- όσα κι αν πληρώνει η χώρα—ολοένα και αυξάνεται, όλοι πλέον γνωρίζουν ότι:

• Μετά από 3 μνημόνια το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 25%
• Το χρέος σκαρφάλωσε στο 200% του ΑΕΠ από 120% που ήταν όταν πριν έξι χρόνια η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια και την διεθνή εποπτεία των δανειστών
• Η ανεργία εκτοξεύτηκε σε επίπεδα παγκόσμιου ρεκόρ (27%) με ιδιαίτερα οδυνηρά ποιοτικά (μακροχρόνια άνεργοι, ανεργία νέων κλπ) χαρακτηριστικά
• Ο ιστός του «κοινωνικού κράτους» κατέρρευσε όπως αποδεικνύει η κατάσταση που επικρατεί κατά κύριο λόγο στην υγεία και την παιδεία
• Οι συνταξιούχοι αναμένουν περεταίρω μείωση του πενιχρού τους  πλέον- μετά από 11 μειώσεις τα τελευταία χρόνια—εισοδήματός τους
• Η δημόσια περιουσία  ξεπουλιέται και οι δημόσιες υποδομές (αεροδρόμια, λιμάνια, ενέργεια, νερά, δρόμοι) επινοικιάζονται για την εξυπηρέτηση του χρέους
• Οι υπηρεσίες Εσόδων του κράτους (Γενική Γραμματεία Εσόδων) και Αξιοποίησης της Περιουσίας του Δημοσίου, έχουν παραδοθεί και θεσμικά στους δανειστές οι οποίοι θα κρίνουν τι πως θα εισπράξουν, τι και πώς θα ξεπουλήσουν.

Τα παραπάνω αποτελούν το πλαίσιο και συνοψίζουν το μέγεθος των θυσιών που οι κυβερνήσεις της χώρας των τελευταίων ετών, ζήτησαν (και ζητούν) από τον ελληνικό λαό, προκειμένου η χώρα να μη βγει από τον ευρώ και να μην πεταχτεί έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ποια, τελικά, είναι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση για την οποία απαιτούνται τόσες θυσίες; Ή με πιο απλά λόγια, αυτές οι θυσίες αξίζουν άραγε τον κόπο και το «αίμα»; Μια ματιά στον ξένο Τύπο αρκεί για να συνειδητοποιήσει κάποιος  πως η συζήτηση για τη φυσιογνωμία, τα χαρακτηριστικά και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταλήγει σε οδυνηρά συμπεράσματα και προβλέψεις. Πρόκειται για μια συζήτηση, την οποία θα πρέπει να υπογραμμίσουμε, αρνούνται να παρακολουθήσουν καν  οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις κατά κύριο λόγο αυτές που κυβέρνησαν (ΛΑΟΣ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ) ή επιθυμούν (ΠΟΤΑΜΙ) διακαώς να συμμετέχουν στο θίασο μαριονετών που υποτίθεται ότι κυβερνούν τη χώρα.
Αυτές οι «ευρωδέσμιες», από εμφανή και αφανή δεσμά και συμφέροντα, πολιτικές δυνάμεις του τόπου, αρνούνται να δουν και να αντιμετωπίσουν ότι:
Η προσφυγική κρίση αποκάλυψε τη γύμνια της πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ, αφήνοντας σε κοινή θέα την πανταχού παρούσα σκληρή πραγματικότητα της επιβολής της θέλησης και των συμφερόντων των ισχυρών κρατών μελών επί των αδυνάτων. Έτσι, η περιβόητη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα για την αντιμετώπιση των χιλιάδων ημερησίως προσφύγων και μεταναστών, αποτυπώθηκε με τη «βοήθεια» προκειμένου η χώρα να μετατραπεί σε αποθήκη ανθρώπων. Ήδη, μια- μια οι χώρες της ΕΕ, κλείνουν προς Νότο τα σύνορά τους – καταργώντας τη Συνθήκη Σένγκεν – θάβοντας το πρόβλημα και τους πρόσφυγες που εξακολουθούν να έρχονται, στην Ελλάδα.
Η ολοφάνερη πλέον έλλειψη κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας της ΕΕ μας επιτρέπει να τη δούμε όπως ακριβώς αυτή είναι και όχι όπως  προπαγανδιστικά – ένωση ισότιμων μελών με κοινές αρχές και συμφέροντα-- εμφανίζεται: Πρόκειται για Ένωση που ο βασικός συνδετικός της κρίκος είναι το νόμισμα. Η ισχύς αυτού του νομίσματος (ευρώ) εξασφάλισε στην Γερμανία την ηγεμονία και τη δυνατότητα να συγκρατεί και να έλκει προς την τροχιά των συμφερόντων της, ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο.
Η αδυναμία επίλυσης της ελληνικής οικονομικής κρίσης, καθώς και η γενικότερη και βαθύτερη αδυναμία αντιμετώπισης των τρομακτικών σε μέγεθος οικονομικών δυσλειτουργιών των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου (Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία)  αποτυπώνουν ήδη την διαίρεση της Ένωσης σε τουλάχιστον δύο ταχύτητες, ή «ενότητες συμφερόντων», οι οποίες, δεδομένης της παντελούς  απουσίας πολιτικής συνοχής όπως αποκαλύπτει η προσφυγικής κρίση, μοιραία θα συγκρουστούν…
Ήδη στον ξένο τύπο εμφανίζονται σε αναλύσεις και σε editorial  τα σενάρια που προεξοφλούν τη ριζική αναδιάρθρωση – ή ακόμη και τη διάλυση- της ΕΕ και μάλιστα μέσα στο 2016. Όσο κι αν όλες αυτές οι αναλύσεις υποκρύπτουν πολιτικά παίγνια και συγκρούσεις τεραστίων διαστάσεων μεταξύ της ΕΕ και των ανταγωνιστών της (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) αλλά και κολοσσιαίους ενδοευρωπαϊκούς  ανταγωνισμούς, δεν παύουν να περιγράφουν την επισφαλή και διόλου αισιόδοξη θέση μιας υποτιθέμενης Ενωμένης Ευρώπης. Το νόμισμα (ευρώ) είναι προφανές, πως δεν θα καταφέρει για πολύ ακόμα να υποκαθιστά  την ανύπαρκτη πολιτική συνοχή και να εξακολουθεί  να λειτουργεί ως ο μόνος συνεκτικός κρίκος της Ένωσης.
Υστερόγραφο: Η ελληνική κυβέρνηση της αριστεράς, παρ’ όλα αυτά, προχωρά ακάθεκτη προς την κατά γράμμα εφαρμογή του τρίτου μνημονίου των δανειστών, υλοποιώντας κάθε τι που δεν πρόλαβαν ή δεν τόλμησαν να υλοποιήσουν οι προηγούμενοι, ζητώντας από τον λαό νέες θυσίες προκειμένου «η χώρα να μείνει στην ζώνη του Ευρώ και την ΕΕ».

Για ποια Ευρώπη, ρε γαμώτο… 

topontiki.gr

Τρείς «ευχές» για ένα καλύτερο 2016!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ 

Συνηθίζουμε να λέμε ότι για να ορθοποδήσει η χώρα χρειάζεται να διορθωθούν τα κακώς κείμενα και να επιστρέψει ξανά η οικονομία, σε τροχιά ανάπτυξης. Ωστόσο προκειμένου να συμβούν αυτά, χρειάζεται όχι μόνο στην «κορυφή» της κοινωνικής πυραμίδας (δηλαδή στην πολιτική) αλλά και στη βάση (δηλαδή σε εμάς τους πολίτες), να αλλάξουν ορισμένες εδραιωμένες στάσεις και συμπεριφορές.
Χρειάζεται για παράδειγμα λιγότερος φανατισμός και περισσότερος διάλογος, επί της ουσίας. Δυστυχώς τα χρόνια της κρίσης έχει συμβεί, ως τώρα, το ακριβώς αντίθετο. Ίσως γιατί τόσο οι πολιτικοί μας όσο και εμείς φαίνεται να χρειαζόμαστε διαχωριστικές γραμμές. Δεξιοί εναντίων αριστερών και τούμπαλιν, ιδιωτικός τομέας εναντίον δημόσιου, ευρωπαϊστές, αντιευρωπαϊστές- και πάει λέγοντας. Κι αυτό που συστηματικά χάνουμε είναι η έννοια της συνεργασίας, της σύνθεσης των ιδεών, της συναίνεσης, έστω και στα βασικά, ώστε να μπορέσουμε να υιοθετήσουμε επιτέλους ένα σχέδιο για την ανάταξη όχι μόνο της οικονομίας, αλλά συνολικά της χώρας μας που παρουσιάζει σημεία από-σύνθεσης σε όλα τα επίπεδα.
Το ερώτημα βεβαίως είναι ένα. Μπορεί μέσα από το φανατισμό, το διχασμό, να φτάσουμε σε ένα καλύτερο αύριο; Και η απάντηση είναι νομίζω προφανής.
Χρειαζόμαστε επίσης, περισσότερη «προσωπική ευθύνη». Ακόμη και σε ιδιωτικές συζητήσεις, με φίλους και γνωστούς, πολύ σπάνια ακούς κάποιον να αναλαμβάνει τη δική του ευθύνη, αυτό το μικρό έστω μερίδιο που του αναλογεί, για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Πάντα φταίνε κάποιοι άλλοι, αυτοί που «έτρωγαν», οι πολιτικοί, οι ξένοι, το κατεστημένο, λες και η «κοινωνία» μας δεν έπαιξε κανένα ρόλο, λες κι ο καθένας από εμάς ήταν απολύτως αμέτοχος και ανεύθυνος, ακόμη και για την ίδια του την ψήφο.
Η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος είναι ότι ακόμη και σήμερα θέλουμε να αλλάξουν οι «άλλοι», να κάνουν θυσίες οι «άλλοι», ή έστω «πρώτα οι άλλοι». Κι ότι ακόμη και σήμερα με το κράτος πέρα από τα όρια της χρεοκοπίας, πολλοί από εμάς, ακόμη και οπαδοί -επιφανειακά- της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, εξακολουθούν να περιμένουν τη λύση από το κράτος, ή φορτώνουν τις ευθύνες για τα όσα τους συμβαίνουν στο κράτος. Σε αυτό το κράτος που λατρεύουν να μισούν.
Υπάρχει βέβαια και δικαιολογία για αυτό. Κακά τα ψέματα, στην Ελλάδα μάθαμε ότι το κράτος, με τα χίλια στραβά του είναι γενικώς υπεύθυνο για τους πολίτες, χωρίς όμως να έχουμε ξεκαθαρίσει ποια ακριβώς είναι τα όρια αυτής της ευθύνης και που ξεκινά η προσωπική ευθύνη του καθενός μας.
Να μην πάρει, για παράδειγμα, μεγαλύτερο δάνειο απ’ όσο αντέχει, να μην ζει πλουσιότερα απ’ όσο επιτρέπουν τα εισοδήματα του, να προσέχει που βάζει τα λεφτά του, κι αν είναι επιχειρηματίας, έστω και μικρός, να αναγνωρίζει και να αναλαμβάνει το ρίσκο των αποφάσεων του.
Πολλά θα αλλάξουν αν καθένας από εμάς καταλάβει και αναλάβει την προσωπική του ευθύνη, για τα όσα συμβαίνουν. Αν προσπαθήσει να αλλάξει πράγματα στο δικό του μικρόκοσμο και περιβάλλον. Αν σταματήσει να αποδέχεται ως δεδομένα, όλα τα κακώς κείμενα που συνέβησαν κι εξακολουθούν να συμβαίνουν σε τούτη τη χώρα.
Χρειάζεται επίσης περισσότερη σύνεση και συναίνεση, στην πολιτική σκηνή. Οι πολιτικοί μας έμαθαν να ποντάρουν στην «πόλωση», στο «σκληρό ροκ», όπως το έλεγαν επί ΠΑΣΟΚ, για να φέρνουν το εκλογικό αποτέλεσμα που ήθελαν, για να συσπειρώνουν τους ψηφοφόρους. Και πάντα απέφευγαν την συναίνεση, θεωρώντας ότι αποτελεί εμπόδιο στη συνεχή φθορά του αντιπάλου, άρα και στην όσο το δυνατόν ταχύτερη εναλλαγή της εξουσίας.
Μπορεί πολιτικά να είχαν δίκιο, βοηθούσης και της κρατούσας αντίληψης σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, το κοινωνικό και οικονομικό αποτέλεσμα για τη χώρα όμως, ήταν καταστρεπτικό. Ούτε είναι βέβαια τυχαίο ότι το κλίμα συναίνεσης που επικράτησε το καλοκαίρι, όταν η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού, αποδείχτηκε βραχύβιο. Την ίδια αντίληψη δείχνουν να έχουν και σήμερα οι πολιτικοί μας: Ότι κάνει ο αντίπαλος είναι λάθος, ακόμη και όταν ξέρουν ότι τα ίδια (ή περίπου τα ίδια) θα κάνουν κι εκείνοι μόλις κατακτήσουν την εξουσία.
Αυτό που δεν φαίνεται να έχουν καταλάβει, είναι ότι σήμερα τα περιθώρια είναι εξαιρετικά στενά. Η χώρα μπορεί να γλίτωσε την έξοδο από την ευρώ, η οικονομία και η κοινωνία όμως, δεν αντέχουν άλλους «πειραματισμούς» οιουδήποτε είδους. Πολύ δε περισσότερο, όταν υπάρχουν πλέον και γεωπολιτικές προκλήσεις (όπως το προσφυγικό και ο τζιχαντισμός) που κλυδωνίζουν ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Δυστυχώς για όλους το ήπιο, σταθερό κλίμα των τελευταίων δεκαετιών του 20ου αιώνα, δείχνει να έχει τελειώσει, κι όχι μόνο για την Ελλάδα. Οι προκλήσεις που βρίσκονται μπροστά θα είναι μεγάλες. Κι αν ή χώρα είναι απροετοίμαστη κι αδύναμη, όπως είναι τώρα, ενδέχεται να προκύψουν σημαντικοί νέοι κίνδυνοι.
Όσο νωρίτερα τα νοιώσουμε αυτά και προσαρμοστούμε στις απαιτήσεις της συγκυρίας, με στοιχειώδη εθνική ομοψυχία, τόσο καλύτερο θα είναι το 2016.

euro2day

Η «επιτρεπόμενη» οίηση και η ηθική της Αριστεράς

Στην Ώρα του Πρωθυπουργού –η οποία πολύ καλώς επανήλθε μετά τη διακοπή της από τον κ. Σαμαρά– ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε σε ερώτηση της Ντόρας Μπακογιάννη με θέμα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Στη δευτερολογία του, ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στις κατηγορίες της κ. Μπακογιάννη περί οίησης, σχολίασε ότι μια μικρή οίηση μπορεί να δικαιολογηθεί σε έναν άνθρωπο που δεν ανήκει σε πολιτικό τζάκι και κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός στα 40 του.
Τη φράση του πρωθυπουργού ακολούθησαν έντονα χειροκροτήματα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η κάμερα δείχνει δύο υπουργούς πίσω από τον κ. Τσίπρα να μειδιούν, ικανοποιημένοι από την απάντηση του.
Χρειάζεται κανείς να αναρωτηθεί. Υπάρχει άραγε «επιτρεπόμενη» οίηση για τον πρωθυπουργό μιας χώρας στην κατάσταση που είναι σήμερα η Ελλάδα; Είναι το αξίωμα του πρωθυπουργού θέση καριέρας που καταγράφεται στα επιτεύγματα του προσωπικού του βιογραφικού; Και πόση τέτοια οίηση αντιστοιχεί στους χιλιάδες νέους ανθρώπους –συνομηλίκους ή συμφοιτητές του πρωθυπουργού– που παλεύουν καθημερινά για να επιβιώσουν; Ο αγώνας και η επισφάλεια αυτών των νέων ανθρώπων δεν έχει περίσσευμα ούτε δίνει δικαίωμα στην «μια κάποια αλαζονεία» που διεκδικεί ο πρωθυπουργός.
Ειδικά σε έναν άνθρωπο της Αριστεράς που βρίσκεται αντιμέτωπος με διαρκείς πολιτικές διαψεύσεις και που έγινε πρωθυπουργός με ένα πρόγραμμα που δεν μπορεί να εφαρμόσει.
Από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ο πρωθυπουργός έχει πει αρκετές φορές μέσα στο Κοινοβούλιο ότι «ο λαός μίλησε στις εκλογές» και για αυτό δεν επιτρέπεται καμιά κριτική στο έργο του. Την ίδια αναφορά κάνει και για τους πρώην συντρόφους του, που δεν άντεξαν την αλλαγή πολιτικής και έφυγαν από το κόμμα. Παρόμοια στάση τηρούν αρκετοί υπουργοί της κυβέρνησης –υπάρχουν ευτυχώς και ορισμένες εξαιρέσεις– απέναντι στις κριτικές από τα δεξιά στη Βουλή και τις λίγες από τα αριστερά αντιστάσεις στην κοινωνία.
Ίσως όμως η οίηση να είναι το επικοινωνιακό έρεισμα που απομένει για να υποστηρίξει κανείς ιλιγγιώδεις πολιτικές μεταστροφές: από το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος στον συμβιβασμό της 13ης Ιουλίου. Και ίσως είναι αυτή που τροφοδοτεί μια αντίληψη της πολιτικής με ατάκες των 15 δευτερολέπτων ή με αναρτήσεις στο τουίτερ, που μετά ο πρωθυπουργός αναγκάζεται να διαγράψει.
Σε αυτόν τον τόπο όμως δεν έχει πεθάνει ούτε η σκέψη ούτε το συναίσθημα. Και ο τρόπος, το ήθος και οι επιλογές διαχείρισης της εξουσίας αξιολογούνται. Το να «ξεμπερδεύουμε με το παλιό» έχει πρωτίστως αναφορά σε περιεχόμενα πολιτικής και ηθικής και όχι σε ηλικιακά επιτεύγματα.
Ο Τζιοβάνι Σαρτόρι, στο 20ο μάθημά του, στο βιβλίο Η Δημοκρατία σε 30 μαθήματα (Εκδόσεις Μελάνι, 2015), καταπιάνεται με το ζήτημα της ηθικής και τη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς-Αριστεράς. Λέει, λοιπόν: «Η Δεξιά δεν επικαλείται την ηθική, άρα δεν εκτίθεται σε ηθική χρεοκοπία. Αντιθέτως, όσοι υπερηφανεύονται για το ηθικό τους ανάστημα οφείλουν να δίνουν λόγο για την ανηθικότητά τους [...] Αν η εξουσία διαφθείρει λίγο όλους, διαφθείρει πολύ την Αριστερά, όταν βρίσκεται στην εξουσία».
Στο χέρι του κ. Τσίπρα είναι να το διαψεύσει.

cnn.gr

Ένα ανθρωπάκι ονόματι Ντάισελμπλουμ

Το ανθρωπάκι στην πολιτική είναι, συνήθως, ένα κυνικό υψηλόβαθμο κομματικό στέλεχος. Ψυχρό, αλαζονικό και κενό συναισθημάτων, υπονομεύει, παγιδεύει και συκοφαντεί για να πετύχει τον σκοπό του. Στους διαδρόμους των Βρυξελλών, ακούει στο όνομα Γερούν Ντάισελμπλουμ.
Το ανθρωπάκι με απειλεί, δηλώνει, ότι υπάρχει στην ευρωζώνη «plan B» για την Ελλάδα. Ειρωνεύεται την κυβέρνηση μου, πρέπει, λέει, να αφιερώνει λιγότερο χρόνο σε συνεντεύξεις και περισσότερο για να αποφύγει την άβυσσο. Ο «Γερούν γερά με τσαμπουκά», όπως έγραφε στο twitter ένα στέλεχος του Ποταμιού, διατυμπανίζει ότι η χώρα μου έπαιξε και έχασε στη διαπραγμάτευση, υποστηρίζει ότι αυτός ζήτησε τη νέα ομάδα που συγκρότησε το Μαξίμου.
Το ανθρωπάκι επιχειρεί να με τρομοκρατήσει, εδώ και πολύ καιρό, αλλά τις τελευταίες ημέρες, κυριολεκτικά ξεσάλωσε. Δεν είναι, φυσικά, τυχαίο, όπως τίποτα, άλλωστε, στην πολιτική. Ο «προϊστάμενος» του, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε του έχει αναθέσει τον ρόλο του αδίστακτου κακού, καθώς ο ίδιος έχει οπισθοχωρήσει, λόγω των επαφών Τσίπρα-Μέρκελ. Ο Ντάισελμπλουμ δέχτηκε με χαρά να παραστήσει τον ψευτόμαγκα, ελπίζει ότι θα ανταμειφθεί με την ανανέωση της θητείας του, ως επικεφαλής του Eurogroup, που λήγει τον Ιούλιο.
Το ανθρωπάκι δεν ξεχνά ότι, χάρη στη γερμανική υποστήριξη, αναρριχήθηκε σε αυτή τη νευραλγική θέση με τρεις μήνες, μόνο, υπουργικής πείρας, παρότι είναι άσχετος στα οικονομικά και ειδήμων στη χρηματοδότηση των αγελάδων. Με ένα ανυπόληπτο πτυχίο αγροτικής οικονομίας στην τσέπη, έγινε ρεζίλι όταν αποκαλύφθηκε ότι δεν πήρε ποτέ το μεταπτυχιακό που είχε βάλει στο βιογραφικό του. Τώρα, καλείται και για εξηγήσεις από το ολλανδικό κοινοβούλιο γιατί ενέκρινε, στα μουλωχτά, αυξήσεις 100.000 ευρώ, το 2014, στα μέλη του Δ.Σ της Τράπεζας ABN Amro, που «διασώθηκε» με λεφτά των φορολογούμενων. Για τους υπαλλήλους, όμως, ίσχυσαν απολύσεις και «πάγωμα» μισθών.
Το ανθρωπάκι δεν με χωνεύει, γιατί πριν τρεις μήνες οι συμπολίτες μου ψήφισαν και έβγαλαν κυβέρνηση κάποιους που μιλάνε για τέλος της λιτότητας, ανθρωπιστική κρίση και εργασιακά δικαιώματα. Πιο πολύ απ΄όλους, μισεί τον Γιάνη Βαρουφάκη, μόλις τον βλέπει ξινίζει το πρόσωπό του. Η δική του καριέρα, πριν γίνει βουλευτής, περιοριζόταν σε συμβουλευτικές και βοηθητικές θέσεις στα γραφεία άλλων βουλευτών και υπουργών, σε τομείς, πάντα, άσχετους περί τα οικονομικά.
Το ανθρωπάκι δεν έχει άλλη επιλογή, ο εκβιασμός, οι προσβολές, είναι μονόδρομος. Άλλωστε, αυτά είναι τα μέσα που χρησιμοποιεί το σινάφι του όταν δεν διαθέτει ουσιαστικά επιχειρήματα σε μια πολιτική αντιπαράθεση.

infoword 

Εμείς τι κάναμε τα τελευταία πέντε χρόνια;

του Κώστα Εφήμερου

Νομίζω ότι όλοι ξέρουμε ότι τα τελευταία πέντε χρόνια η Ευρώπη διέσωσε τις τράπεζες του κέντρου «διασώζοντας» τις τράπεζες της περιφέρειας. Ξεφορτώθηκε τα τοξικά ομόλογα από τα ταμεία της Deutche Bank και τα μετέφερε στους Γερμανούς πολίτες. Για να γίνει αυτό φρόντισε να συκοφαντήσει τους πολίτες της περιφέρειας διαδίδοντας ότι είναι τεμπέληδες και σπάταλοι που ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους. Εμείς τι στο διάβολο κάναμε τόσο καιρό μπορείτε να μου πείτε;

Θα πει κάποιος «εκλέξαμε κυβέρνηση πρώτη φορά αριστερά» αλλά, ας μη γελιόμαστε, την εκλέξαμε χωρίς να ξέρουμε τι θέλουμε από δαύτη. Διαλέξαμε «να μείνουμε πάση θυσία στο ευρώ» και είπαμε «το ευρώ δεν είναι φετίχ» αλλά και τα δύο δεν γίνεται. Έτσι ο καθένας έβαλε αυτά τα δύο στη σειρά όπως τα είχε στο δικό του μυαλό και τώρα άντε να βγάλεις άκρη.

Θα σας πω εγώ τι κάναμε: Εμπιστευτήκαμε την ζωή μας στον Μπόμπολα, τον Κυριακού και τον Αλαφούζο. Αυτοί αποφάσισαν πώς θα παρουσιαστούν οι εξελίξεις στη διαπραγμάτευση, αυτοί έθεσαν την ατζέντα, αυτοί θα είναι και τώρα που θα μας πουν τις επιλογές μας για το μέλλον. Δεν τους χαρίσαμε δηλαδή μόνο το παρελθόν μας.

Στην αρχή της κρίσης ο ΓΑΠ μας είπε ότι πρέπει να προσφύγουμε στο ΔΝΤ και στην Τρόικα επειδή το χρέος μας δεν ήταν βιώσιμο. Τότε μια στάση πληρωμών από πλευράς της Ελλάδας θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς στην παγκόσμια οικονομία αφού τα τοξικά της ομόλογα βρίσκονταν στα κεντρικά των μεγαλύτερων τραπεζών τους ανά τον κόσμο. Σκεφτείτε μόνο ότι ήταν αρκετή η χρεοκοπία μιας τράπεζας, της Leahman Brothers, προκειμένου να ξεσπάσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση. Η Ελλάδα λοιπόν βρισκόταν σε ισχυρή διαπραγματευτική θέση αφού στην επιστήμη της οικονομολογίας είναι γνωστό ότι μεταξύ πιστωτή και αφερέγγυου πελάτη το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχει πάντα ο πιστωτής. Τότε θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε ένα ουσιαστικό κούρεμα του Ελληνικού χρέους αλλά δεν το κάναμε.

Αντί αυτού παρακολουθούσαμε τα δελτία ειδήσεων με την Τρέμη, τη Χούκλη και την Κοσιώνη να μας μιλάνε για τον μονόδρομο του μνημονίου. Μάθαμε ότι η Ευρώπη ζητάει «μεταρρυθμίσεις» και σιγά-σιγά καταλάβαμε ότι εννοούσε ταπεινωτικά μέτρα λιτότητας, τις περισσότερες φορές χωρίς ουσιαστικό οικονομικό όφελος. Έπειτα από δύο σκληρά χρόνια το ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι ένα λάθος στους μακροοικονομικούς υπολογισμούς του επιδείνωσε την κρίση στην Ελλάδα έως και 4 φορές και προκάλεσε έως και 300.000 περισσότερους ανέργους, χωρίς φυσικά αυτά να αλλάξουν τις απαιτήσεις των δανειστών μας μετά από αυτή την παραδοχή.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας έπεισαν ότι αν το 2010 βγαίναμε από το ευρώ η ανεργία θα έφτανε μέχρι και στο 30%, το πετρέλαιο θα γινόταν απλησίαστο για τα νοικοκυριά, οι μισθοί θα μειώνονταν έως και 50%, οι συντάξεις θα έπεφταν στα 400€. Και τώρα που παραμείναμε γραπωμένοι στο ευρώ ζούμε όλα αυτά και επιπλέον έχουμε μπροστά μας δυσβάσταχτους φόρους, πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας κ.α. ενώ τα ίδια κανάλια συνεχίζουν να μας εκφοβίζουν ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στο χάος που θα προκαλούσε η εγκατάλειψη του ενιαίου νομίσματος.

Αυτό που μαθαίνουμε τώρα είναι ότι η Ευρώπη μας συμπονάει και ήταν έτοιμη να μας αφήσει να πετάξουμε σαν ελεύθερα πουλιά αλλά κάναμε την τελευταία στιγμή την λάθος επιλογή δια της ψήφου. Και φυσικά τα ΜΜΕ θα μας το μάθουν και αυτό πολύ καλά.

Κι όμως όταν μπήκαμε στην κρίση το χρέος μας επί του ΑΕΠ ήταν στο 120% και τώρα είναι στο 178%. Κάναμε το κούρεμα PSI και κουρέψαμε το 80% των χρεών εκτός όμως αυτών της ΕΚΤ, του ΔΝΤ ή της Κομισιόν. Κουρέψαμε δηλαδή τους μικροομολογιούχους και κυρίως τα ασφαλιστικά μας ταμεία που είχαν τα χρήματα για όταν γεράσουμε και τώρα  μας ζητάνε να υπογράψουμε ότι καμία σύνταξη δεν θα πληρώνεται αν υπάρχει τρύπα στο ταμείο.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η Ελλάδα έχει απωλέσει το 25% του ΑΕΠ της και αυτό προβλέπεται να συνεχίζεται τα επόμενα χρόνια. Το ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών είναι πάντα αρνητικό ενώ πτώση εμφανίζεται ακόμα και στην ανταγωνιστικότητα της χώρας παρά την μεγάλη μείωση του μισθοδοτικού κόστους. Οι εισαγωγές πέφτουν συνεχώς καθώς μαζί με την οικονομία πέφτει και η εμπιστοσύνη στις αγορές και ακόμα και στον τουρισμό που εμφανίζουμε εντυπωσιακά στοιχεία αύξησης προσελεύσεων τα έσοδά μας μειώνονται.

Όλα τα παραπάνω τα γνωρίζετε; Τα γνωρίζουν και οι άλλοι γύρω σας; Έχουν την ίδια εικόνα και οι συγγενείς σας; Είστε σίγουροι για αυτό;

Γιατί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων παρουσιάζουν μια διαφορετική εικόνα: Ζούσαμε λέει πάνω από τις δυνατότητές μας και αν το πρόγραμμα της Τρόικας δεν έχει πετύχει μέχρι στιγμής δεν φταίει ο λάθος παρανομαστής του ΔΝΤ ή κάτι άλλο στη συνταγή αλλά το ότι δεν είμαστε αρκετά αποφασισμένοι να τα βάλουμε με τις συντεχνίες. Ότι οι ταξιτζίδες, οι φαρμακοποιοί και οι ταβερνιάριδες μας έχουν καταστρέψει και ότι τα πολλά έγγραφα που χρειάζεται η εφορία για να ανοίξεις μια επιχείρηση έχει αποθαρρύνει τους επενδυτές, οι οποίοι έτσι και μπορούσαν να ανοίξουν μια πολυεθνική σε μια μέρα θα ξόδευαν δισεκατομμύρια. Και όμως τα κανάλια ξεχνάνε να αναφέρουν ότι οι πρόσφατες αποκαλύψεις δείχνουν ότι οι μεγαλύτερες πολυεθνικές στην Ελλάδα χρησιμοποιούν περίπλοκες φοροτεχνικές δομές προκειμένου να φοροαποφεύγουν και να μην επιστρέφουν τίποτα στην Ελληνική οικονομία. Ανάμεσά τους βρίσκονται μερικές που «μένουν Ελλάδα» σαν την Coca Cola και φυσικά η Eldorado Gold στην οποία τυχαίνει ένας από τους καναλάρχες να είναι επίσης μέτοχός της.

Οι αναλυτές στα δελτία μας ξεκαθαρίζουν ότι ο χαρακτήρας του Γιάνη Βαρουφάκη κατέστρεψε τα πάντα τους πρώτους μήνες που οι ευρωπαίοι ήταν έτοιμοι να μας κρατήσουν το χέρι αλλά ο Γιάνης τους μίλησε άσχημα και θίχτηκαν οπότε ζητάνε αιματηρά μέτρα για να τον ταπεινώσουν. Και τώρα που ο Τσίπρας τον απέσυρε το κλίμα λέει έχει βελτιωθεί πάρα πολύ. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μάλλον μισθωτοί, συνταξιούχοι και ΔΝΤ θα πληρωθούν με «κλίμα» σε λίγες ημέρες γιατί στα μέτρα ακόμα δεν τα βρίσκουμε.

Αυτοί λοιπόν τα τελευταία πέντε χρόνια προετοιμάστηκαν μια χαρά. Έσωσαν τα δικά τους τραπεζικά συστήματα και αν δείτε και τα οικονομικά τους στοιχεία θα δείτε ότι κέρδισαν πολλά δις από την κρίση. Για να το πετύχουν αυτό χρησιμοποίησαν και τα παράνομα ΜΜΕ μας. Αυτά που λειτουργούν χωρίς άδεια και που σχηματίζουν την κοινή γνώμη τα τελευταία 20 χρόνια. Ξέρετε, αυτά που αρνούνται να πληρώσουν τα 24 εκατομμύρια για την χρήση συχνοτήτων παρόλο που έχουν βγει διαταγές πληρωμής. Είναι τα ίδια που χρησιμοποιώντας τη δύναμη τους να σχηματίζουν συνειδήσεις οδήγησαν τον Τσίπρα να φωνάζει «ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΧΕΔΙΟ Β» κάθε φορά που κάποιος τον ρωτούσε αν εμείς κάναμε κάτι τα πέντε χρόνια που οι άλλοι προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα.

Και τώρα που βρισκόμαστε μπροστά σε έναν «επώδυνο συμβιβασμό» ή σε μια «προσωρινή ρήξη» ή σε ένα «κρίσιμο δημοψήφισμα» και πάλι θα ανοίξουμε την τηλεόρασή μας για να δούμε τι έχουν να πουν και οι μεν και οι δε. Γιατί και οι μεν λένε την άποψή τους επειδή έχουν συμφέρον από τα μνημόνια και ελέγχουν τα ΜΜΕ και οι δε τρέχουν να παίξουν στο ίδιο γήπεδο ελπίζοντας να ακουστούν περισσότερο.

TPP 

Παίζουν τα ρέστα τους… Είναι πολλά τα λεφτά Άρη

ΜΙΧΑΛΟΥ

Την ώρα που μας βάζουν οι δανειστές το μαχαίρι στο λαιμό για περαιτέρω περικοπές στις συντάξεις, το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) έκρινε ως αντισυνταγματικές, όλες τις περικοπές στις κύριες και στις επικουρικές συντάξεις, που πραγματοποιήθηκαν από το 2012 και μετά!!!  Στα ίδια δε τα πρακτικά υπολογίζεται το κόστος της απόφασης σε περίπου 3,5 δισ. ευρώ για τη χώρα.
Τόμπολα άντε τώρα να περάσει η κυβέρνηση περικοπές στις συντάξεις…
Αυτά ακούει ο Ντάισελμπλουμ και τρέχει να δηλώσει ότι η Ευρωζώνη είναι έτοιμη για όλα τα ενδεχόμενα σε σχέση με την Ελλάδα… εννοεί Grexit κ.λπ. και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ τόνισε για όσους δεν κατάλαβαν ότι: «Δεν πρόκειται μόνο για τα Οικονομικά αλλά και για την Ενέργεια, τη Δικαιοσύνη, τις Εξωτερικές Υποθέσεις... Είναι τόσο μεγάλο (το πεδίο) που χρειαζόμαστε έναν απευθείας σύνδεσμο, υπό την ευθύνη του πρωθυπουργού».
Θέλουν δηλαδή να βάλουν χέρι στην ενέργεια, στην δικαιοσύνη κ.λπ.!!! Δεν μπορούν να αφήσουν την ψωροκώσταινα να κλείνει μόνη της συμφωνίες με την Ρωσία αλλά ούτε και να βγάζει αντισυνταγματικές τις περικοπές!
Έχουν βάλει στόχο η Ελλάδα να γίνει προτεκτοράτο, θέλουμε δεν θέλουμε… Ακόμη και για τους αγωγούς φυσικού αερίου βρήκαν την λύση. Είναι απόφαση λέει ο Ολλανδός της Ε.Ε και η Ελλάδα απλά παραχωρεί έδαφος για να βολέψει ενεργειακά την Δυτική Ευρώπη. Όσο για τα χρήματα που θα παίρνει η Ελλάδα από το deal… υπονοεί ότι μήτε που θα τα δούμε,  αφού θα τα παίρνουν αυτοί για να πληρώνονται τα χρέη των συνεχόμενων δανείων που θα πρέπει να παίρνει η Ελλάδα για να μην χρεοκοπήσει.
Τα λεφτά τελικά είναι πολλά Άρη γι’ αυτό τους πάει τρεις και μία μην τυχόν γίνει δημοψήφισμα και τους χαλάσει στρωμένη δουλειά.

topontiki.gr 

Ο τρόμος της αριστερής κυβέρνησης

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑΣ

Είναι αφελές και αστείο να δεχθούμε ότι όλη αυτή η λυσσαλέα επίθεση κατά της Ελλάδας, από τα γεράκια Ευρώπης και Αμερικής, γίνεται για το αν θα μειωθούν κάποιες επικουρικές συντάξεις, αν θα αυξηθεί επιλεκτικά ο ΦΠΑ, με ποιο ποσοστό θα συμμετέχει το κράτος στις όποιες αποκρατικοποιήσεις γίνουν ή αν θα πουληθεί κάποιο κομμάτι της ΔΕΗ σε ιδιώτες.

Είναι ανόητο να πιστεύουμε, ότι η Ελλάδα οδηγείται σε έναν αργό θάνατο (με ό,τι αυτό σημαίνει για Ευρώπη και Αμερική λόγω της γεωπολιτικής θέσης της χώρας μας στο χάρτη) για 10 δισ. ευρώ που μας λείπουν, για να βγάλουμε το 2015 και δεν μας τα δίνουν οι θεσμοί, γιατί δεν κάνουμε τυφλά αυτό που μας λένε.
Στόχος δεν είναι η αδύναμη Ελλάδα, αλλά η πρόκληση φόβου στους λαούς της Ευρώπης για όποιες αριστερές λύσεις, για όποιες προοδευτικές αριστερές κυβερνήσεις, για να μην έρθει στην Ευρώπη το νέο και υγιές που θα θάψει το παλιό και νοσηρό.
Φτάνοντας στα όρια μίας ολοκληρωτικής καταστροφής στην Ελλάδα, στη δυστυχία της κοινωνίας της που ήδη τη βιώνουμε όλοι, ουσιαστικά θέλουν να πουν στους ευρωπαϊκούς λαούς τα γεράκια Ευρώπης και Αμερικής: «Βλέπετε τι παθαίνουν οι Έλληνες, που επέλεξαν μία αριστερή κυβέρνηση».
Εκεί, λοιπόν, είναι όλο το θέμα. Γιατί αλίμονο αν η Bundesbank (η γερμανική κεντρική τράπεζα) ή ιταλική βιομηχανία Pirelli, ή ο Ντράγκι και ο Κάμερον της Αγγλίας, έπρεπε αύριο-μεθαύριο να αντιπαρατεθούν με αριστερές κυβερνήσεις σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, που είναι έτοιμα για τη μεγάλη αλλαγή.
Τα πράγματα πρέπει να παραμείνουν όπως ακριβώς είναι σήμερα στην Ευρώπη. Γερμανική κυριαρχία, πλούσιος Βορράς με φτωχό Νότο για φτηνό εργατικό δυναμικό, απόλυτος έλεγχος της ευρωπαϊκής οικονομίας από την ΕΚΤ, εξαθλίωση ορισμένων αδύναμων ευρωπαϊκών κρατών (με πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα) ώστε να αγοράζουν τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί οι περίφημοι επενδυτές κλπ.
Δυστυχώς, μονά-ζυγά τα θέλουν δικά τους. Αν υποχωρήσει η Ελλάδα στις πιέσεις τους και δεχτεί τα σκληρά μέτρα, το μήνυμα που θα στείλουν στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι: «Είδατε ότι η αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος κωλοτούμπας της Ευρώπης, γιατί χωρίς εμάς, χωρίς τα λεφτά μας, χωρίς το οικονομικό μας σύστημα, δεν μπορεί να ζήσει ένα φτωχό κράτος με μία αριστερή κυβέρνηση. Άρα μην τολμήσετε να αλλάξετε τίποτα στις χώρες σας».
Αν πάλι δεν υποχωρήσουμε και έρθουμε σε ρήξη με ό,τι αυτό σημαίνει για την Ελλάδα, το μήνυμά τους θα είναι: «Αν θέλετε να καταντήσετε σαν την Ελλάδα που επέλεξε μία αριστερή κυβέρνηση, τότε ψηφίστε τον δικό σας Τσίπρα».
Ο Μεσαίωνας και το σκοτάδι επιστρέφουν στην Ευρώπη με μία τελευταία ηλιαχτίδα ελπίδας, που τρεμοπαίζει εκεί στην άκρη της, σε μία χώρα με υπερήφανο λαό, που τη λένε Ελλάδα.

newsbomb.gr

Στα όρια

Στα άκρα οδηγούν τις σχέσεις τους με την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι εταίροι. Με υπόδειξη Σόιμπλε και με τον Ντάισελμπλουμ να ακολουθεί, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τον Κοστέλο χαρακτηρίζει «μονομερείς ενέργειες» δύο νομοσχέδια-προμετωπίδα της κυβέρνησης Τσίπρα: της ανθρωπιστικής κρίσης, που ψηφίζεται σήμερα το βράδυ από τη Βουλή, και αυτό που θα περάσει ώς το βράδυ της Πέμπτης με τη διαδικασία του κατεπείγοντος για τον επιμερισμό έως και σε 100 δόσεις οφειλών προς το Δημόσιο.
Η επιλογή της κυβέρνησης είναι σαφής: οι κόκκινες γραμμές που έχει θέσει τηρούνται. Οι δεσμεύσεις έναντι του ελληνικού λαού πρέπει να παραμείνουν σταθερές. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρήσει την αξιοπιστία της απέναντι στους πολίτες που την τίμησαν με την ψήφο τους.
Σαφές είναι και το μήνυμα προς τους θεσμούς. Το Μαξίμου ουσιαστικά δείχνει στους εκπροσώπους των δανειστών την έξοδο από τη χώρα. Στο εσωτερικό, η πρόσκλησή του προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης «να σταθούν απέναντι σ’ αυτούς τους εκβιασμούς» τα θέτει μπροστά στις ευθύνες τους και σε μια καθοριστική απόφαση: αν είναι με την Ελλάδα ή με τις επιταγές του Σόιμπλε. Ηδη η Ν.Δ., στη Βουλή, με τον γνωστό Αδωνι, πήρε θέση. Υπέρ των εταίρων φυσικά. Το ίδιο, περίπου, έκανε και το Ποτάμι, αν θεωρήσουμε ότι η Κατερίνα Μάρκου εκφράζει το σύνολο του κόμματος.
Το σκηνικό σύγκρουσης, εντός και εκτός, διαμορφώνεται δύο μέρες πριν από την πενταμερή συνάντηση των Βρυξελλών και πέντε πριν από τη συνάντηση Τσίπρα με τη Μέρκελ, η οποία φρόντισε χθες να διευκρινίσει πως η συνάντησή της με τον Ελληνα πρωθυπουργό δεν υποκαθιστά την αξιολόγηση από τη διεθνή τρόικα, χαμηλώνοντας τις υψηλές προσδοκίες. Οι Αμερικανοί πάντως επιμένουν στην εξεύρεση λύσης.
Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα. Η αυριανή σύνοδος κορυφής δεν θα είναι εύκολη υπόθεση γι’ αυτόν. Θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει έναντι των Ελλήνων πολιτών και της προσωπικής του πεποίθησης για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Θα πρέπει να διασφαλίσει ένα μίνιμουμ ρευστότητας, καθώς η οικονομία ασφυκτιά. Ελπίζουμε σε μια διέξοδο που θα ανταποκρίνεται και στις δύο δεσμεύσεις.

efsyn.gr

Ο Βαρουφάκης, ο Καμμένος και η γερμανική οργή

ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Σε όλο και υψηλότερο επίπεδο κινούνται οι απειλές και τα αρνητικά γερμανικά δημοσιεύματα και δηλώσεις όσο προχωρεί η διαπραγμάτευση Ελλάδας - ευρωζώνης.
Οι Γερμανοί, όμως, πέρα από την προφανή διάθεσή τους να πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση, να την απαξιώσουν, να τη στριμώξουν και να την υποχρεώσουν στη μεγαλύτερη δυνατή υποχώρηση, φαίνεται ότι έχουν προβλήματα και με συγκεκριμένα πρόσωπα. Κατά κύριο λόγο, είναι έξαλλοι με τον Γιάννη Βαρουφάκη και τον Πάνο Καμμένο.
Ο υπουργός Οικονομικών, με την πολυπραγμοσύνη του, την... ενδιάθετο κλίση προς τις συγκρούσεις, τις ακατάσχετες δηλώσεις του και την ενεργό κόντρα με τον Σόιμπλε, έχει κερδίσει εξ αρχής όλα τα βλέμματα, τα φλας και τα ρεπορτάζ του πλανήτη.
Το σταριλίκι του, συνοδευόμενο από μερικούς αμφιλεγόμενους χειρισμούς, και κυρίως η επιλογή του να μην αφήνει αναπάντητη καμιά πρόκληση κάνουν μεν τσατάλια τα νεύρα των Γερμανών – ανεξαρτήτως ιδιότητας –, αλλά ταυτόχρονα αφήνουν εκτός του κάδρου της ελληνογερμανικής σύγκρουσης τον Τσίπρα, ο οποίος μια ωραία πρωία θα πάρει πάνω του τον τελικό συμβιβασμό χωρίς ενδιαμέσως να έχει φθαρεί από τον αφόρητο σκυλοκαβγά.
Ο υπουργός Άμυνας, εκ φύσεως συγκρουσιακός όσο και ο Βαρουφάκης, έχει μια θαυμάσια ευκαιρία, την οποία του προσφέρουν ο Σουλτς και μερικά γερμανικά ΜΜΕ, να δικαιώσει τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση και να αντλήσει όσα περισσότερα κέρδη μπορεί από την κρίση που θα ξεσπάσει στη Ν.Δ. την επομένη της όποιας συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές της. Όταν δηλαδή θα έχει εκλείψει το ρίσκο και η αξιωματική αντιπολίτευση θα αναγκαστεί να βγει από τη σημερινή της καθήλωση και να προχωρήσει στην επόμενη φάση της.
Στη Γερμανία είναι σαφές ότι θα προτιμούσαν μια άλλη κυβέρνηση. Έναν διαφορετικό ΣΥΡΙΖΑ με έναν διαφορετικό σύμμαχο.
Ο ίδιος ο Μάρτιν Σουλτς, ο πιο κολλητός και ευνοημένος από τους Χριστιανοδημοκράτες μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών, το είπε στην πρώτη του μετεκλογική επίσκεψη στην Αθήνα: Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατ’ αυτόν, θα έπρεπε να συγκυβερνά με το Ποτάμι και όχι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Για να κάνει δε σαφέστερη την προτίμησή του, ανέλαβε προσωπικά την προώθηση του Σταύρου Θεοδωράκη στην Ευρώπη.
Όμως αυτή η κυβέρνηση βρέθηκε μπροστά τους και με αυτή θα διαπραγματευθούν μέχρι τέλους. Όσο για τα πρόσωπα που χτυπούν σε καθημερινή βάση, πιθανότατα μετά την επερχόμενη συμφωνία θα είναι ισχυρότερα. Με... χορηγούς επικοινωνίας τα γερμανικά ΜΜΕ, τον Σουλτς και τους λοιπούς στο Βερολίνο!

topontiki.gr

Δύο «εναλλακτικά» σενάρια για την Ελλάδα

Το περιοδικό Spiegel βλέπει σχέδιο επιβολής περιορισμού στις αναλήψεις καταθέσεων βασισμένο στο «σενάριο Κύπρου» το οποίο προωθεί η γερμανική κυβέρνηση. Στον αντίποδα όμως εντός της ελληνικής κυβέρνησης αρχίζει να διαμορφώνεται ένα αντίρροπο σχέδιο αντίδρασης και οι εξελίξεις βρίσκονται για μια ακόμη φορά σε τεντωμένο σχοινί. 

του Κώστα Εφήμερου

Το γερμανικό περιοδικό αναφέρει ότι το κούρεμα είναι «εναλλακτική» σκέψη της Μέρκελ και ότι ακόμα και αυτό είναι το καλύτερο δυνατό ενδεχόμενο για την Ελλάδα αφού ο Σόιμπλε επιθυμεί να σπρώξει την χώρα κατευθείαν εκτός ευρώ.

Το «Σενάριο Κύπρου»

Αν διαβάσετε προσεκτικά την σημαντική αποκάλυψη του ThePressProject, «Σενάριο Κύπρου», θα παρατηρήσετε πολλές ομοιότητες και απόλυτες αναλογίες με την τελευταία περίοδο της ελληνικής «διαπραγμάτευσης». Ο Δημήτρης Χριστόφιας ήθελε όπως και ο Τσίπρας να αποφύγει πάση θυσία την επιβολή μνημονίου λιτότητας και έκανε κινήσεις σε συμβολικό αλλά και πρακτικό επίπεδο προκειμένου να δημιουργήσει τετελεσμένα και να θέσει τη χώρα του σε καλύτερη διαπραγματευτική θέση.

Οι άνθρωποι της Τρόικας όμως είχαν αποφασίσει ότι θα έδιναν ένα ισχυρό μάθημα στην Κύπρο και κατ’ επέκταση σε όλη την Ευρώπη σπρώχνοντας τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και απαιτώντας βαριά και δυσβάσταχτα ανταλλάγματα προκειμένου να της απλώσουν το χέρι της βοήθειας. Μάλιστα σε μια διαστροφή της διπλωματικής πολιτικής η Τρόικα επέμεινε τα τελικά απαιτούμενα να είναι χειρότερα ακόμα και από τις δικές της προτάσεις προκειμένου να δουν όλοι πως δεν παίζεις ούτε με τα χρονοδιαγράμματα των «εταίρων» μας.

Το περιοδικό Spiegel αναφέρει ότι οι άνθρωποι της γερμανικής κυβέρνησης έχουν μελετήσει την περίπτωση της Κύπρου αλλά η αλήθεια είναι ακόμα πιο τρομακτική. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος που προσχεδίασε το σενάριο της Κύπρου, ο Γίργκ Άσμουσεν, έχει παραιτηθεί από την ΕΚΤ για να γίνει σύμβουλος της Γερμανίδας Καγκελάριου. Η ίδια η απόφασή του αυτή αποτελεί από μόνη της ένα μεγάλο ερωτηματικό, αφού κατά δήλωσή του ο Άσμουσεν το 2013 υποστήριξε ότι άφηνε την ακριβοπληρωμένη και μεγάλου κύρους θέση του στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προκειμένου να έχει περισσότερο χρόνο με τα παιδιά του, ενώ σε πρόσφατη συνέντευξή του, σε γερμανική εφημερίδα ανέφερε ότι εργάζεται στην καγκελαρία ακόμα και περισσότερο από 12 ώρες την ημέρα.

Το σενάριο της Κύπρου όπως το παρουσιάζει το Spiegel είναι ένα σχέδιο ασφυξίας που προϋποθέτει ότι στο τέλος ο Τσίπρας θα λυγίσει και θα αναγκαστεί να πάρει όλα τα μέτρα που θα του επιβληθούν. Είναι στα αλήθεια πιθανό η Μέρκελ να είναι έτοιμη να τα γκρεμίσει όλα;

Ας δοκιμάσουμε να απαντήσουμε στο τέλος παρουσιάζοντας πρώτα και το νέο σενάριο που κερδίζει έδαφος εντός της κυβέρνησης τις τελευταίες εβδομάδες και το οποίο ονομάζω:

«Πιάς το αυγό και κούρευτο»

Σύμφωνα με πληροφορίες από ανθρώπους που είναι με διαφορετικούς τρόπους συνδεμένοι ή καλά πληροφορημένοι για όσα συμβαίνουν στην κυβέρνηση, εδώ και λίγες εβδομάδες -και συγκεκριμένα μετά την απάντηση του ΔΝΤ στη λίστα Βαρουφάκη- έχει αρχίσει να ακούγεται εντός των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ μια «ανατρεπτική» πρόταση. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή δεν ξεκίνησε από την Αριστερή Πλατφόρμα αλλά βρίσκει ευήκοα ώτα σε διαφορετικές συνιστώσες του κόμματος.

Το σενάριο αυτό υποστηρίζει ότι εφόσον οι επαφές στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα με την Τρόικα* φανεί ότι οδηγούνται σε μια σκληρή στάση των ευρωπαίων και σε αιτήματα για μέτρα που ξεπερνάνε τις κόκκινες γραμμές του Τσίπρα, τότε η κυβέρνηση θα πρέπει να απαντήσει με την κατάθεση μεσοπρόθεσμου προγράμματος που ουσιαστικά θα περιλαμβάνει σε ένα νομοσχέδιο το μεγαλύτερο τμήμα του προγράμματος της Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με το σενάριο αυτό αν διαφανεί ότι οι δανειστές μας έχουν αποφασίσει να μας οδηγήσουν μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα και εφόσον δεν μπορεί να αποφευχθεί δυστοκία στην χρηματοροή της καθημερινότητας, τότε δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος για τον ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να μην παίξει απλά το στημένο ρόλο της αριστερής παρένθεσης, που άλλοι του έγραψαν πριν την 25^η Ιανουαρίου.

Οι υποστηρικτές αυτού του σεναρίου θεωρούν ότι μια τέτοια κίνηση θα έδινε ένα καθαρό σήμα προς τους ευρωπαίους και θα τους άφηνε στα χέρια τους την καυτή πατάτα. Άνθρωποι που υποστηρίζουν την αρχική διαπραγματευτική στρατηγική του Βαρουφάκη υπερθεματίζουν, λέγοντας ότι με ένα τέτοιο νομοσχέδιο θα είχαμε ολική επαναφορά στην 19^η Φεβρουαρίου και από άποψη στήριξης του κόσμου και από ουσιαστικής άποψης αφού ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να «ξεκινήσει από την αρχή» αν όντως ακόμα θεωρεί ότι η Ευρώπη έχει να χάσει περισσότερα από μια εκβιαστική αποπομπή της Ελλάδας από το Ευρώ.

Σε κάθε περίπτωση και τα δύο αυτά σενάρια προεξοφλούν την ρήξη στις διαπραγματεύσεις του Brussels Group, κάτι που κάθε μέρα που περνάει φαίνεται όλο και πιο πιθανό. Δυστυχώς ο μόνος οικονομολόγος που υποστηρίζει ότι όλα θα πάνε καλά και θα βρεθεί ένας αμοιβαία αποδεκτός τρόπος ημι-ολοκλήρωσης της αξιολόγησης ονομάζεται Γιάνης Βαρουφάκης και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος τι απ’ όσα λέει πρέπει απλά να ακουστούν. Άλλωστε αν ισχύουν οι δικές μας πληροφορίες εντός των οργάνων του κόμματος, ο ΥΠΟΙΚ της Ελλάδας την 21^η Φεβρουαρίου είχε αναφέρει ότι πρέπει να ελεγχθούν οι τράπεζες και να προετοιμαστούν όλοι για όλα τα ενδεχόμενα.

*Για την χρήση του όρου «Τρόικα»: Επιλέγω να συνεχίζω να την αποκαλώ με το προηγούμενο της όνομα, όχι απαραίτητα δηλώνοντας κάποια αμφισβήτηση περί του κατά πόσο οι «Θεσμοί» και η «Τρόικα» είναι το ίδιο πράγμα αλλά επειδή πιστεύω ότι οφείλουμε όλοι να προστατεύσουμε την ουσία της λέξης «θεσμός» και να μην την αποδομήσουμε ως κοινωνία. Ήδη λέξεις όπως «αξιολόγηση» και «κινητικότητα» έχουν μέσα σε 5 χρόνια ξευτελιστεί σε μεγάλο βαθμό.

thepressproject.gr 

Paul Mason: Η "σχετικά ανώδυνη ήττα" του Βαρουφάκη, τα οφέλη αλλά και ο κίνδυνος για οριστικό τέλμα

 

Τι γράφει ο Paul Mason του Channel 4 για τις πυρετώδεις διαπραγματεύσεις. Ποια είναι τα συμπεράσματα μετά το τελευταίο Eurogroup, τα οφέλη της Ελλάδας αλλά και οι ορατοί ακόμη κίνδυνοι 

 

Χρήστος Δεμέτης

Με κείμενο του στο προσωπικό του blog στο Channel 4, ο οικονομικός αναλυτής Paul Mason, σχολιάζει την επόμενη μέρα του Eurogroup.

Όπως παρατηρεί, "ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης έφτασε σε μια "σχετικά ανώδυνη ήττα" αποφεύγοντας τον αποκλεισμό από το Κύπελλο και το Πρωτάθλημα μαζί".
Θεωρεί πως κέρδος για την Ελλάδα είναι το γεγονός πως δεν υπήρξε συγκεκριμένη πρόβλεψη για το πρωτογενές πλεόνασμα και πως οι τράπεζες θα συνεχίσουν να λειτουργούν σε ομαλή κατάσταση για το επόμενο διάστημα, ωστόσο όπως αναλύει, ο κίνδυνος για ρήξη είναι ακόμη ορατός.
Όλα θα εξαρτηθούν από το αν οι Γερμανοί δεχθούν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις.

Ακολουθεί αναλυτικά, η απόδοση του κειμένου του Paul Mason:
 
Η Ευρωζώνη και το ΔΝΤ έφτασαν σε συμφωνία με την Ελλάδα, για μια 4μηνη παράταση του προγράμματος σε αντάλλαγμα το "τρέξιμο" μέτρων που θα έχουν οικονομικές επιπτώσεις υπέρ των δανειστών. Το δεύτερο μέρος της συμφωνίας θα κλείσει μέχρι τη Δευτέρα με την Ελλάδα να καταθέτει μια σειρά προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων.
Αν μιλήσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους, ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης έφτασε σε μια "σχετικά ανώδυνη ήττα" αποφεύγοντας τον αποκλεισμό από το Κύπελλο και το Πρωτάθλημα μαζί.
Και αυτό γιατί το προσχέδιο δεν δίνει στη Γερμανία τίποτα από όσα ήθελε. Επιτρέπει στην Ελλάδα να προσαρμόσει τον δημοσιονομικό της στόχο αυτό το έτος, που σημαίνει ότι μπορεί να επιτευχθεί μια μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος μιας και το ποσοστό του δεν έχει καθοριστεί.
Επιπλέον, διατηρεί τους όρους που ο Βαρουφάκης πρότεινε την Πέμπτη. Ότι η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη ή τη δημοσιονομική σταθερότητα.
 
Παρόλα αυτά, με την προσθήκη των όρων "αξιολόγηση από τα θεσμικά όργανα". Όροι που υποδηλώνουν ποιοι θα ελέγχουν τις κινήσεις της Ελλάδας.
Μέχρι τη Δευτέρα η χώρα θα πρέπει να έχει προτείνει μεταρρυθμίσεις έτσι ώστε να μπορεί να βρει τα χρήματα για να αποπληρώσει τα δάνεια και να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες της.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης στη συνέντευξη Τύπου είπε πως αυτό θα πρέπει να συμφωνηθεί από κοινού με το ΔΝΤ, του οποίου οι μέθοδοι είναι λιγότερο δογματικές από την ΕΚΤ σχετικά με όσα προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Παίζεται λοιπόν ξεκάθαρο παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Γερμανούς.
Επιπλέον, η λέξη "γέφυρα" εμφανίζεται στο κείμενο αυτό για να οδηγήσει στην τελική συμφωνία, και υπό αυτή την έννοια η Γερμανική αντίθεση σε σχέση με τις προσπάθειες επίτευξης ενός μεταβατικού σταδίου, είναι πλέον παρελθόν.

Τα θετικά για την Ελλάδα:

Εδώ είναι γιατί πιστεύω ότι Βαρουφάκης έχει πετύχει κάτι.
Λίγες ώρες πριν τη συμφωνία, τα ελληνικά Μέσα μετέδιδαν πως υπήρξε αύξηση των εκροών καταθέσεων. Η απειλή για την Ελλάδα δεν ήταν η ΕΚΤ αλλά η Τράπεζα της Ελλάδος που θα μπορούσε να θέσει όριο στις αναλήψεις από τα ΑΤΜ την περασμένη Τρίτη.
Πολλοί καταθέτες σκέφτονταν πως μπροστά στο τελεσίγραφο του Ντάισελμπλουμ η ελληνική κυβέρνηση θα υποχωρούσε πλήρως στους εταίρους προς όφελος των Γερμανών.
Με την επίτευξη της συμφωνίας της Παρασκευής, οι καταθέτες καθησυχάστηκαν και επανήλθε η κανονικότητα στη ζωή των τραπεζών οι οποίες είναι ασφαλείς.
Με τις δηλώσεις του ο κ. Βαρουφάκης είχε καθησυχάσει πάντως από την αρχή της εβδομάδας λέγοντας πως οι τράπεζες θα παραμείνουν ανοιχτές την Τρίτη, την Τετάρτη και την Πέμπτη πριν το τελευταίο Eurogroup.
Το εφιαλτικό σενάριο θα ήταν να τεθούν όρια στα ΑΤΜ την Τρίτη και να μπει η Ελλάδα στη λογική που ετέθη και η Κύπρος.
Ωστόσο ο Σόιμπλε έφυγε με το τέλος του Eurogroup και μένει να δούμε τη γνωμοδότηση των Γερμανών.
Ο Βαρουφάκης αισθάνθηκε ανακουφισμένος. Παρόλα αυτά η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως έχουν μείνει λίγα βέλη στη φαρέτρα της διαπραγμάτευσης. Σε περίπτωση που οι Γερμανοί δεν είναι ικανοποιημένοι με τις μεταρρυθμίσεις που θα προτείνει η κυβέρνηση, τότε όπως είπε και ο Έλληνας υπ. Οικονομικών, τα πάντα θα έχουν τελειώσει.
Ρώτησα τον Ντάισελμπλουμ σχετικά με το πώς αισθάνεται τώρα που έχει κάνει σκουπίδια τη δημοκρατία για τους Έλληνες ως προς τους χειρισμούς της Κομισιόν. Μου είπε πως αυτή δεν είναι μια "αντικειμενική" ερώτηση. Συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε.

news247