Το συνδικαλιστικό κίνημα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια φάνταζε άτρωτο κάστρο, σήμερα αμφισβητείται, συκοφαντείται και κυρίως υπονομεύεται από τους διαχειριστές των παγκόσμιων κεφαλαίων και τον κύριο εκφραστή τους, το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και το ελληνικό νεοσοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα που απεχθάνονται κάθε τι συλλογικό.
Δυστυχώς στις μέρες μας βρήκαν πρόσφορο έδαφος, εξαιτίας και των παθογενειών που αναπτύχθηκαν στο εσωτερικό των συνδικάτων, ώστε να εξαπολύσουν ολομέτωπη επίθεση στην εργατική τάξη και μέσω αυτής σε ολόκληρη την κοινωνία.
Οι σημερινές ηγεσίες των κυβερνητικών συνδικαλιστικών παρατάξεων, αποκομμένες από τη βάση και μακριά από τις ανάγκες των καιρών, επέλεξαν τον ρόλο του θεατή των εξελίξεων την πιο δύσκολη στιγμή. Στην κρισιμότερη μάχη αποδείχτηκαν ριψάσπιδες. (...)
Οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις κατάντησαν γραφειοκρατικοί κρατικοί θεσμοί με ανύπαρκτη ζωντανή εκπροσώπηση και χωρίς δυνατότητα οργάνωσης και κινητοποίησης των εργατικών αντιστάσεων.
Ο παλιός συνδικαλισμός που ξέραμε, που ξεκίνησε σαν χείμαρρος, δεν κατάφερε να συναντήσει τη θάλασσα (κοινωνία), έγινε λίμνη που τελικά βάλτωσε και έπνιξε τα όνειρά μας. Αν αυτό που ζούμε σήμερα είναι ο συνδικαλισμός που οραματιστήκαμε, τότε η κατάντια ποια είναι;
Σήμερα είναι άμεση απαίτηση των εργαζομένων και της κοινωνίας να μπει ένα φρένο εδώ και τώρα!
Είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα και, για να αλλάξουν, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς, να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε.
Δεν είναι καθόλου εύκολο, όμως πρέπει να προσπαθήσουμε, πρέπει να κινητοποιηθούμε, πρέπει να κινηθούμε, μόνο τότε ίσως να ακούσουμε τις αλυσίδες μας. Αυτό το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει ν' αλλάξει, πρέπει να εξυγιανθεί και εμείς είμαστε αποφασισμένοι να το κάνουμε και θα το κάνουμε.
Απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό είμαστε υποχρεωμένοι να χτίσουμε το δικό μας ιδεολογικό οπλοστάσιο.
Έχουμε καθαρούς στόχους, συγκεκριμένες θέσεις και σαφείς ιδεολογικές αναφορές.
Η πρωτοβουλία μας για τη δημιουργία της Νέας Παράταξης έχει βασικό στόχο τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας και του ρόλου του συνδικαλιστικού κινήματος. Γυρίζουμε στις ρίζες, στις αρχές, τις αξίες, τα ιδανικά και τα οράματα του ανιδιοτελούς, ταξικού και αγωνιστικού συνδικαλισμού. Δημιουργούμε ξανά από τη βάση ένα καινούργιο, υγιές συνδικαλιστικό κίνημα, απαλλαγμένο από τις αγκυλώσεις και τις παθογένειες που το ταλαιπωρούν, κοινό για τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Το συνδικαλιστικό κίνημα που οραματιζόμαστε πηγάζει από τους εργαζόμενους, εκφράζει τους εργαζόμενους, υπηρετεί τους εργαζόμενους και εν τέλει ελέγχεται και απολογείται στους εργαζόμενους. Η λογική της συνδιαχείρισης της εξουσίας δεν μας ταιριάζει, είμαστε απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εργοδοσία, σε κάθε παράγοντα και κάθε συναλλαγή.
Τα συνδικάτα πρέπει να ξαναγίνουν υπερασπιστές των συμφερόντων των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και ολόκληρης της κοινωνίας. Πρέπει να σταματήσουν να είναι διεκπεραιωτικοί - γραφειοκρατικοί μηχανισμοί δημιουργίας παραταξιακών συσχετισμών για τις μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Πρόθεσή μας είναι να συγκροτήσουμε μια νέα παράταξη από όλες εκείνες τις αγωνιστικές, ταξικές δυνάμεις και συλλογικότητες σκεπτόμενων ατόμων, με τα οποία έχουμε κοινούς στόχους, ίδια οράματα και προτάσσουν το εμείς και όχι το εγώ (το πλήθος χειραγωγείται εύκολα όταν στηρίζεται στο εγώ). Ο σκεπτόμενος άνθρωπος είναι ο μεγάλος αντίπαλος του συστήματος.
Συγκροτούμε ένα μαχητικό κίνημα ταξικής αλληλεγγύης, ανυπακοής, αντίδρασης, αντίστασης και ανατροπής του σάπιου κατεστημένου. Οικοδομούμε το δικό μας μέτωπο ανατροπής των Μνημονίων και των νεοφιλελεύθερων αντεργατικών πολιτικών.
Είσαι ΜΕΣΑ;
* Ο Γιάννης Βερίγος είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΟΣΤ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Ταχυδρομικών)
