Είναι η Ελλάδα ο "ζητιάνος στο θρόνο της Ευρώπης"; Αυτό ανέφερε με προσβλητικό τρόπο η γερμανική έκδοση της Deutsche Welle, επιβεβαιώνοντας ότι ο χορός των στερεοτύπων -παρά τις περί του αντιθέτου διαψεύσεις της καγκελαρίου Μέρκελ- καλά κρατεί.
Με αφορμή την ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα, η χώρα μας βρέθηκε εκ νέου στα διεθνή πρωτοσέλιδα.
Όχι λόγω ενός επαπειλούμενου Grexit, αλλά διότι η χώρα που τα τελευταία 3-4 χρόνια έχει υποφέρει όσο κανένα άλλο μέλος της ευρωζώνης βρίσκεται στο τιμόνι του σκάφους- ενός σκάφους ειρήσθω εν παρόδω που αποδείχθηκε ανέτοιμο για πλεύση στα αχαρτογράφητα ύδατα της κρίσης.
Τα στερεότυπα παραμένουν, είναι προφανές. Και τη μερίδα του λέοντος στη χρήση των προσβολών (για χάριν του ρεπορτάζ, αν μη τι άλλο...) έχουν τα γερμανικά ΜΜΕ, ακόμα και τα σοβαρά.
Επιμένουν ότι οι Έλληνες μισούν τη Γερμανία. Κάτι που δεν ισχύει. Διότι άλλο πράγμα η κριτική και άλλο το μίσος. Δεν το γνωρίζουν; Ή απλώς διεκδικούν το γερμανικό αλάθητο;
Αλλού, όμως, είναι το θέμα. Μπορεί η Ελλάδα; Η χώρα που τόσα έχει ακούσει (εις βάρος της) και άλλα τόσα έχει υποστεί (με πρωταγωνιστές τους πολίτες της).
Είναι δυνατόν να φέρει σε πέρας μία πετυχημένη προεδρία, η οποία θα (μπορούσε να) σηματοδοτήσει την επιστροφή στην κανονικότητα- με άλλα λόγια να (απο)δείξει ότι ανήκουμε -πάντα ανήκαμε- στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, ότι είμαστε στη βαθύτερη ρίζα μας Ευρωπαίοι και πως μπορούμε να αφήσουμε ένα δημιουργικό αποτύπωμα στη διάρκεια του εξαμήνου.
Ναι μπορεί: Όπως τονίζει, άλλωστε, η ισπανική El Pais, οι προτεραιότητες που έχει θέσει η Αθήνα είναι θέματα που ανησυχούν ολόκληρη τον ευρωπαϊκό Νότο: η τραπεζική ένωση, η πολιτική μετανάστευσης, η μάχη εναντίον της ανεργίας των νέων και η θαλάσσια πολιτική.
Η ελληνική προεδρία συμπίπτει με τις ευρωεκλογές, η καλπή των οποίων αναμένεται -σε μεγάλο μέρος της ΕΕ- να απογειώσει ακραία και αντιευρωπαϊκά κόμματα. Πρόκειται για δοκιμασία για την ίδια τη φύση της Ένωσης. Συνιστά πρόκληση μεγάλη.
Μπορεί η Ελλάδα να σταθεί και να αποδώσει, την ώρα που οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα συνεχίζονται και πριν τον Μάιο αναμένεται (ή καλύτερα ενδέχεται) η Αθήνα και το Βερολίνο να "βαφτίσουν" αλλιώς το "κούρεμα", εκπληρώνοντας μία παλιά συμφωνία-δέσμευση;
Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, αναρωτιέται: Όταν ο πρωθυπουργός Σαμαράς βρεθεί στο επίκεντρο των εορτασμών για την ανάληψη της ελληνικής προεδρίας, το βασικό θέμα δεν θα είναι η διεύρυνση, αλλά το ερώτημα εάν το πιο προβληματικό παιδί της ΕΕ μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστος ευρωπαίος παίκτης, ή εάν το χάος και η αστάθεια θα παραλύσουν τη χώρα και την Ευρώπη.
Αυτό το "μπορεί;" αντηχεί στα περισσότερα διεθνή ρεπορτάζ. Άλλοτε με καυστικό, ακόμα και άκομψο τρόπο, άλλοτε με μία δόση ελπίδας.
Η Ελλάδα μπορεί και το ξέρουμε. Το έχει αποδείξει στην Ιστορία της, ακόμα και στην (πλέον) πρόσφατη.
Αλλά υπάρχει και μία βασική προϋπόθεση, ένας βαρύς μα λογικός όρος: Να υπάρχει ενιαία φωνή και διάθεση, να αποφευχθούν οι στείρες εσωτερικές κόντρες, να επιδειχθεί θεσμικότητα και όχι μικροπολιτική διάθεση.
Να είμαστε Ευρωπαίοι και όχι... στον κόσμο μας (με το βλέμμα στις κάλπες...).
Μπορεί η Ελλάδα; Ναι μπορεί. Ακόμα και από πείσμα, ακόμα κι αν πρέπει να διαψεύσει τους πιο κυνικούς.
Το οφείλει κατ' αρχάς στον εαυτό της. Όχι (μόνον) για την περηφάνεια. Αλλά επειδή η -πραγματική- ανάκαμψη επιτυγχάνεται με έργα και όχι με τα λόγια.
πηγή: http://www.nooz.gr
